ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Παράβαση καθήκοντος. Στοιχεία. Η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή μπορεί να αναφέρεται και σε μη ποινική διάταξη νόμου, η οποία, όμως, αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία άρθρου 43 εδ. α Ν. 3731/2008, με το οποίο νομιμοποιήθηκαν συμβάσεις μεταφοράς μαθητών που είχαν καταρτισθεί μεταξύ Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων και ΚΤΕΛ, ταξί κ.λπ. χωρίς να τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία (προκήρυξη δημοσίου μειοδοτικού διαγωνισμού). Ευμενέστερος νόμος που ίσχυσε μετά την τέλεση της πράξεως και πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Αιτίαση περί εσφαλμένης ερμηνεία, λόγω μη εφαρμογής του επιεικέστερου νόμου και μη παύσης της ποινικής δίωξης, λόγω κατάργησης του αξιοποίνου. Δεκτή η αιτίαση, διότι ο νόμος δεν αναφέρεται μόνο στο αστικό μέρος (ικανοποίηση των αστικών αξιώσεων των αναλαβόντων τις μεταφορές), αλλά και στην ποινική ευθύνη . Οι ως άνω συμβάσεις, οι οποίες καταρτίστηκαν κατά παρέκκλιση της νόμιμης διαδικασίας θεωρούνται πλέον νόμιμες. Αναιρεί την υπ΄ αριθμ. 600-601/2010 απόφαση του Πεντ. Εφ. Πατρών και κηρύσσει αθώο το νομάρχη 

Αριθμός 549/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Kωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο - Εισηγητή και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Μαρτίου 2011, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Δ. Σ. του Γ., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Στελιάκη, για αναίρεση της με αριθμό 600-601/2010 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών.

Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ε. Μ. του Γ., κάτοικο ..., που δεν παρέστη.

Το Πενταμελές Εφετείο Πατρών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Ιανουαρίου 2011 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 113/2011.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 259 του ΠΚ, "υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη". Από τη διάταξη αυτή, που σκοπό έχει την προστασία της ομαλής και απρόσκοπτης διεξαγωγής της δημόσιας υπηρεσίας για το γενικότερο συμφέρον, συνάγεται ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παραβάσεως καθήκοντος, δράστης του οποίου μπορεί να είναι μόνον υπάλληλος, κατά την έννοια των άρθρων 13 στοιχ. α' και 263α' του ίδιου κώδικα, και τέτοιος θεωρείται και ο νομάρχης, απαιτούνται α) παράβαση από τον υπάλληλο του υπηρεσιακού του καθήκοντος, όπως αυτό καθορίζεται από το νόμο ή διοικητική πράξη ή από ιδιαίτερες κατά νόμον οδηγίες της προϊσταμένης αρχής ή ενυπάρχει στη φύση της υπηρεσίας του, β)δόλος του δράστη που περιέχεται στη βούλησή του να παραβεί το καθήκον του και γ)σκοπός του δράστη, επιπλέον, να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομη υλική ή ηθική ωφέλεια ή να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο, χωρίς όμως να απαιτείται για την πραγμάτωση του εγκλήματος και η επίτευξη του σκοπού αυτού.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 43 εδ. α' του ν. 3731/2008 "Δημοτική αστυνομία, αλλοδαποί, ιθαγένεια, ΕΛΑΣ κ.λπ. θέματα αρμοδιότητας Υπ. Εσωτ.", η ισχύς του οποίου, κατά το εδ. β' του ίδιου άρθρου, άρχισε από την κατάθεσή του στη Βουλή, "συμβάσεις μεταφοράς μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που καταρτίσθηκαν μεταξύ των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων και των αστικών ή υπεραστικών ΚΤΕΛ, τουριστικών λεωφορείων ή ταξί, για τις οποίες οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις δεν τήρησαν τη διαδικασία που ορίζεται από τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 8 του ν. 2741/1999 (ΦΕΚ 199 Α), όπως αυτές τροποποιήθηκαν με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 3060/2002 (ΦΕΚ 242 Α), της παραγράφου 3 του άρθρου 9 του ν. 3090/2002 (ΦΕΚ 329 Α) και της παραγράφου 27 του άρθρου 12 του ν. 3310/2005 (ΦΕΚ 30 Α`) ή όμοιες συμβάσεις μεταφοράς μαθητών που καταρτίσθηκαν κατά παρέκκλιση της διαδικασίας των υπ` αριθμ. ΙΒ/6722/29.8.1996 (ΦΕΚ 794 Β) και ΙΒ/6071/26.8.1998 (ΦΕΚ 932 Β) κοινών αποφάσεων των Υπουργών Εσωτερικών, Οικονομίας και Οικονομικών, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Μεταφορών και Επικοινωνιών, όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν, θεωρούνται νόμιμες". Από τη διάταξη αυτή σαφώς προκύπτει ότι Νομάρχης, ο οποίος, πριν από την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, κατήρτισε συμβάσεις μεταφοράς μαθητών χωρίς να τηρηθεί η διαδικασία που προβλέπεται από τις ως άνω διατάξεις νόμων και κοινών υπουργικών αποφάσεων (προκήρυξη δημοσίου μειοδοτικού διαγωνισμού κ.λπ.), δεν μπορεί πλέον, μετά την έναρξη ισχύος του εν λόγω άρθρου, να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος, αφού οι συμβάσεις αυτές θεωρούντο, πλέον, νόμιμες. Αν δε είχε προηγηθεί ποινική δίωξη κατ` αυτού, το δικαστήριο, εφαρμόζοντας, κατ` άρθρο 2§1 του ΠΚ, τον επιεικέστερο νόμο, είναι υποχρεωμένο να τον κηρύξει αθώο, εφόσον η εν λόγω πράξη έπαυσε πλέον να είναι αξιόποινη. Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ` αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε. Η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή μπορεί να αναφέρεται και σε άλλη μη ποινική διάταξη ουσιαστικού νόμου, εφόσον αυτή αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, όπως είναι και η ανωτέρω του άρθρου 43 του ν. 3731/2008, αφού αυτή αποτελεί, κατά τα προαναφερθέντα, προϋπόθεση για την εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως του άρθρου 259 του ΠΚ. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 518 παρ. 1 εδ. α του ΚΠοινΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 50 Ν.3160/2003, "αν ασκηθεί αναίρεση επειδή έχει γίνει εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης, ο Άρειος Πάγος δεν παραπέμπει την υπόθεση αλλά εφαρμόζει τη σωστή ποινική διάταξη και, αν δεν υπάρχει αξιόποινη πράξη, κηρύσσει αθώο τον κατηγορούμενο".

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Πενταμελές Εφετείο Πατρών κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα παραβάσεως καθήκοντος, πράξη που τέλεσε με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, και τον καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως επτά (7) μηνών, ανασταλείσα.

Κατά το διατακτικό της αποφάσεως, η πράξη, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, συνίσταται στο ότι αυτός: "Στο Μεσολόγγι την 7 Ιανουαρίου 2003 όντας Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας, και εντεύθεν υπάλληλος κατά την έννοια του άρθρου 13α του Ποιν. Κώδικα, παρέβη από πρόθεση τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει σε κάποιον παράνομο όφελος, βλάπτοντας άλλον. Ειδικότερα, κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο και αφού κατόπιν της από 12 Σεπτεμβρίου 2002 προσφυγής του παραστάντος ως πολιτικώς ενάγοντος για υποστήριξη και μόνο της κατηγορίας Ε. Μ. κατά των 2762, 2763, 2764 και 2765/4.9.2002 αποφάσεων του κατηγορουμένου "για ανάθεση μεταφοράς μαθητών Α/βάθμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης από...για το χρονικό διάστημα από 11.9.2002 έως 15.6.2003 στους Ν. Τ. και Κ. Π., ιδιοκτήτες των οπ' αριθ. ... και ... Ταξί, αντίστοιχα" στο Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, εκδόθηκε από τον τελευταίο η υπ' αριθ. πρωτ. 18918/15.11.2002 απόφαση, που κοινοποιήθηκε στον κατηγορούμενο την 26.11.2002, με την οποία γίνονταν δεκτή η ως άνω προσφυγή του πολιτικώς ενάγοντος και ακυρώνονταν οι προδιαληφθείσες αποφάσεις του κατηγορούμενου Νομάρχη, αυτός (κατηγορούμενος), αφήνοντας να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 60 ημερών για άσκηση προσφυγής στα Διοικητικά Δικαστήρια κατά της ως άνω ακυρωτικής απόφασης του Γ.Γ. Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την ως άνω ακυρωτική απόφαση, καίτοι η συμμόρφωσή του προς αυτήν αποτελούσε καθήκον της υπηρεσίας του, αναθέτοντας εκ νέου από 8.1.2003 έως 15.6.2003 το ίδιο μεταφορικό έργο όχι στον πολιτικώς ενάγοντα, που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για την μεταφορά των μαθητών, και διέθετε κατάλληλο και ασφαλές προς τούτο μεταφορικό μέσο στον τόπο της κατοικίας των μεταφερομένων μαθητών (Διοικητικά όρια Δήμου ...), αλλά, εμμένοντας στις ήδη ακυρωθείσες αποφάσεις του ως προς τα επιλεγέντα από αυτόν πρόσωπα για την μεταφορά των μαθητών, στους Ν. Τ. και Κ. Π. , που είχαν την έδρα τους στη ... και ..., αντίστοιχα (εκτός της έδρας του ...), ανακαλώντας τυπικώς μόνο τις ως άνω ακυρωθείσες αποφάσεις του, τις οποίες ως προς το περιεχόμενο επανέλαβε αυτούσιες με τις 638, 639, 640 και 641/7.1.2003 αποφάσεις του χωρίς να έχει προηγηθεί δημόσιος μειοδοτικός διαγωνισμός, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 1 παρ. 4α της υπ' αριθ. 1Β/6071/31.8.1998 ΚΥΑ Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Οικονομικών, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Μεταφορών και Επικοινωνιών (ΦΕΚ 932/τεύχος 2°), παραβαίνοντας με την συμπεριφορά του αυτήν από πρόθεση τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στους ως άνω ωφεληθέντες Ν. Τ. και Κ. Π. παράνομο περιουσιακό όφελος". Πριν από την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος είχε προβάλει, δια του συνηγόρου του, τον ισχυρισμό ότι έπρεπε, κατ` άρθρο 43 του ν. 3731/2008, να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη κατ` αυτού.

Το Πενταμελές Εφετείο, με την παρεμπίπτουσα υπ` αριθ. 600α/2010 απόφασή του, απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό με την αιτιολογία ότι: "...Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του παραπάνω νόμου πρέπει να παύσει οριστικά η ασκηθείσα σε βάρος του ποινική δίωξη. Ο ισχυρισμός αυτός πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος, επειδή δεν πρόκειται περί ουσιαστικού ποινικού νόμου, οπότε κατ` εφαρμογή του άρθρου 2 του ΠΚ να έχει ως ηπιότερος (νόμος) αναδρομικά ευεργετικές γι` αυτόν συνέπειες, καθόσον με την παραπάνω διάταξη δεν καταργήθηκε το αξιόποινο της πράξης που αποδίδεται στον κατηγορούμενο, αλλά αφορά στη δυνατότητα εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του αντισυμβαλλομένου Δημοσίου έναντι των αναδόχων στις σχετικές συμβάσεις μεταφοράς, οι οποίοι έχουν εκτελέσει το συμφωνημένο έργο, που ανατέθηκε σ` αυτούς χωρίς να έχουν τηρηθεί οι νόμιμες διατυπώσεις, δηλαδή στην ικανοποίηση των αστικών τους αξιώσεων".

Με την παραδοχή αυτή, το Πενταμελές Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 43 του ν. 3731/2008, αφού, κατά τη διάταξη αυτή, θεωρούνται νόμιμες οι συμβάσεις μεταφοράς μαθητών, που καταρτίσθηκαν χωρίς τις ειρημένες νόμιμες διατυπώσεις, όχι μόνο όσον αφορά το αστικό μέρος (την ικανοποίηση των αστικών αξιώσεων των αναλαβόντων τις μεταφορές), αλλά και όσον αφορά την ποινική ευθύνη των Νομαρχών, οι οποίοι προσυπέγραψαν τις σχετικές συμβάσεις, καθόσον ο νόμος δεν κάνει διάκριση.

Εφόσον δε, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, η διάταξη αυτή αίρει το αξιόποινο της παραβάσεως (και) της υπ' αριθ. 1Β/6071/31.8.1998 ΚΥΑ, η οποία θεμελίωνε την αξιόποινη πράξη της παραβάσεως καθήκοντος για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, έπρεπε να εφαρμοσθεί, ως ευμενέστερος νόμος που ίσχυσε μετά την τέλεση της ένδικης πράξεως, κατ` άρθρο 2§1 του ΠΚ, από το Πενταμελές Εφετείο, το οποίο έπρεπε να κηρύξει τον κατηγορούμενο αθώο (και όχι να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, αφού, μέχρι την έκδοση της αποφάσεώς του, δεν είχε συμπληρωθεί ακόμη η παραγραφή). Επομένως, ο, από το άρθρο 510§1 στοιχ. Ε του ΚΠοινΔ, πρώτος, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 43 του ν. 3731/2008, είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχήν του, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να μη παραπεμφθεί, όμως, η υπόθεση, αλλά, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου518 παρ. 1 εδ. α του ΚΠοινΔ, που προπαρατέθηκε, να κηρυχθεί ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος αθώος για την ως άνω πράξη, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό, παρέλκει δε η έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθ. 600 - 601/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών.

ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο Δ. Σ. του Γ. ΑΘΩΟ του ότι:

στο Μεσολόγγι την 7 Ιανουαρίου 2003 όντας Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας, και εντεύθεν υπάλληλος κατά την έννοια του άρθρου 13α του Ποιν. Κώδικα, παρέβη από πρόθεση τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει σε κάποιον παράνομο όφελος, βλάπτοντας άλλον. Ειδικότερα, κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο και αφού κατόπιν της από 12 Σεπτεμβρίου 2002 προσφυγής του παραστάντος ως πολιτικώς ενάγοντος για υποστήριξη και μόνο της κατηγορίας Ε. Μ. κατά των 2762, 2763, 2764 και 2765/4.9.2002 αποφάσεων του κατηγορουμένου "για ανάθεση μεταφοράς μαθητών Α/βάθμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης από τους Οικισμούς Μαραθιά - Δημ. Σχολείο Κ. Μακρυνούς, από Φλεσουργιά - Δουνέικα - Γυμνάσιο Κ. Μακρυνούς, από Πάμφιο - Δημ. Σχολείο Κ. Μακρυνούς και από Αγία Τριάδα - Μεταξά - Κ. Μακρυνούς (για Λύκειο ...ς και ΤΕΕ Παπαδάτων) για το χρονικό διάστημα από 11.9.2002 έως 15.6.2003 στους Ν. Τ. και Κ. Π., ιδιοκτήτες των οπ' αριθ. ... και ... Ταξί, αντίστοιχα" στο Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, εκδόθηκε από τον τελευταίο η υπ' αριθ. πρωτ. 18918/15.11.2002 απόφαση, που κοινοποιήθηκε στον κατηγορούμενο την 26.11.2002, με την οποία γίνονταν δεκτή η ως άνω προσφυγή του πολιτικώς ενάγοντος και ακυρώνονταν οι προδιαληφθείσες αποφάσεις του κατηγορούμενου Νομάρχη, αυτός (κατηγορούμενος), αφήνοντας να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 60 ημερών για άσκηση προσφυγής στα Διοικητικά Δικαστήρια κατά της ως άνω ακυρωτικής απόφασης του Γ.Γ. Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την ως άνω ακυρωτική απόφαση, καίτοι η συμμόρφωσή του προς αυτήν αποτελούσε καθήκον της υπηρεσίας του, αναθέτοντας εκ νέου από 8.1.2003 έως 15.6.2003 το ίδιο μεταφορικό έργο όχι στον πολιτικώς ενάγοντα, που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για την μεταφορά των μαθητών, και διέθετε κατάλληλο και ασφαλές προς τούτο μεταφορικό μέσο στον τόπο της κατοικίας των μεταφερομένων μαθητών (Διοικητικά όρια Δήμου ...), αλλά, εμμένοντας στις ήδη ακυρωθείσες αποφάσεις του ως προς τα επιλεγέντα από αυτόν πρόσωπα για την μεταφορά των μαθητών, στους Ν. Τ. και Κ. Π. , που είχαν την έδρα τους στη ... και ..., αντίστοιχα (εκτός της έδρας του ...), ανακαλώντας τυπικώς μόνο τις ως άνω ακυρωθείσες αποφάσεις του, τις οποίες ως προς το περιεχόμενο επανέλαβε αυτούσιες με τις 638, 639, 640 και 641/7.1.2003 αποφάσεις του χωρίς να έχει προηγηθεί δημόσιος μειοδοτικός διαγωνισμός, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 1 παρ. 4α της υπ' αριθ. 1Β/6071/31.8.1998 ΚΥΑ Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Οικονομικών, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Μεταφορών και Επικοινωνιών (ΦΕΚ 932/τεύχος 2°), παραβαίνοντας με την συμπεριφορά του αυτήν από πρόθεση τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στους ως άνω ωφεληθέντες Ν. Τ. και Κ. Π. παράνομο περιουσιακό όφελος".

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 30 Μαρτίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ