ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Αν το δικαστήριο, μετά την ισχύ του νέου ΠΚ, επιβάλει παρεπόμενη ποινή, προβλεπόμενη σε προγενέστερο αυτού ειδικό νόμο, η οποία (παρεπόμενη ποινή) δεν περιλαμβάνεται στις καθοριζόμενες στο ως άνω άρθρο  59 του νέου ΠΚ, υπερβαίνει θετικά την εξουσία του και δημιουργείται τοιουτοτρόπως λόγος αναίρεσης της απόφασής του, κατ' αυτό το μέρος, σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Θ΄ του ισχύοντος ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, η προβλεπόμενη στο άρθρο 42 παρ. 10 του ΚΟΚ παρεπόμενη ποινή της αφαίρεσης των κρατικών πινακίδων και της άδειας κυκλοφορίας του οχήματος, ενόψει της μη συμπερίληψής της στο άρθρο 59 του νέου ΠΚ, καταργήθηκε. 

Αριθμός 503/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

 Ζ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Κουβίδου, Βασίλειο Μαχαίρα, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου και Λεωνίδα Χατζησταύρου – Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1^η Φεβρουαρίου 2023, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευθυμίας Καλογεροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου  ……., κατοίκου Τριλόφου Δ. Θέρμης Θεσσαλονίκης, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευθύμιο Αναγνώστου, για αναίρεση της υπ΄αριθ. 3193/2022 αποφάσεως του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Με υποστηρίζοντα την κατηγορία τον  ………., κάτοικο Πειραιά, ατομικά και ως ασκούντος τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας του  …….., ο οποίος δεν παραστάθηκε. 

Το Α΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Σεπτεμβρίου 2022 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία ασκήθηκε με δήλωση, που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 19.09.2022, έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 7855/2022 και η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 961/22.

Αφού άκουσε

Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η κρινόμενη αίτηση, ως προς την αναιρετική αιτίαση της επιβολής παρεπόμενης ποινής κατ'άρθρο 42 παρ. 10 Ν. 2696/1999. Να απαλειφθεί από το διατακτικό της προσβαλλόμενης, η επί μέρους διάταξη για αφαίρεση της άδειας κυκλοφορίας και των κρατικών πινακίδων του αυτοκινήτου υπ'αριθμ.  ….. ΙΧΕ, για χρονικό διάστημα 6 μηνών και να απορριφθεί κατά τα λοιπά η κρινόμενη αίτηση και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση, από 16-9-2022 με αριθμ. πρωτ. 7855/19-9-2022 αίτηση του αναιρεσείοντος  ….., κατοίκου Τριλόφου Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης, που ασκήθηκε με επίδοσή της στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της υπ` αριθμ. 3193/2022 απόφασης του Α’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 464, 466 παρ. 1, 2, 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 2Α, 4, 504 παρ. 1 και 505 ΚΠΔ). Είναι, συνεπώς, αυτή τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν. H συζήτηση γίνεται σαν να ήταν παρών και ο υποστηρίζων την κατηγορία  ….., ατομικά και ως ασκών τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας του  ….., αφού αυτός κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την υπ' αριθμ. 961/2022 κλήση του, προκειμένου να παραστεί διά συνηγόρου στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης δικάσιμο, όπως προκύπτει από τα με ημερομηνία 13-10-2022 αποδεικτικά επίδοσης του αρχιφύλακα  …. και του υπαρχιφύλακα  …., πλην όμως δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο τούτο (άρθρ. 515 παρ. 2 ΚΠΔ).

Στη διάταξη του άρθρου 2 του νέου ΠΚ, που κυρώθηκε με τον ν. 4619/2019 και τέθηκε σε ισχύ, κατά το άρθρο 460 του ίδιου Κώδικα, από 1-7-2019, επαναλαμβάνοντας ανάλογου περιεχομένου διάταξη του προϊσχύσαντος ΠΚ, με την οποία καθιερώθηκε η αρχή της αναδρομικής εφαρμογής του ηπιότερου νόμου, ορίζεται ότι: «αν από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυαν δύο ή περισσότερες διατάξεις νόμων εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορούμενου». Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, που αναφέρεται στους ουσιαστικούς ποινικούς νόμους (Ολ. ΑΠ 1/2014), ως επιεικέστερος θεωρείται εκείνος ο νόμος, που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρμογή του, με βάση τις προβλεπόμενες στη συγκεκριμένη περίπτωση προϋποθέσεις, επιφέρει την ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση. Προς τούτο, γίνεται σύγκριση των περισσοτέρων σχετικών διατάξεων στο σύνολο των προϋποθέσεων, που προβλέπονται από καθεμιά από αυτές. Αν από τη σύγκριση αυτή προκύψει ότι ο κατηγορούμενος, όπως κατηγορείται, επιβαρύνεται το ίδιο από όλους τους νόμους, τότε εφαρμοστέος είναι ο νόμος που ίσχυε κατά τον χρόνο τέλεσης της πράξης, διαφορετικά εφαρμόζεται ο νεότερος επιεικέστερος νόμος. Ειδικότερα, επιεικέστερος είναι ο νόμος, που προβλέπει το χαμηλότερο ανώτατο όριο του είδους της ποινής, αν δε το ανώτατο όριο είναι το ίδιο, επιεικέστερος είναι αυτός που προβλέπει το μικρότερο κατώτατο όριο. Για τον χαρακτηρισμό ενός νόμου ως επιεικέστερου ή μη λαμβάνεται κατ' αρχήν υπόψη το ύψος της απειλούμενης ποινής φυλάκισης, που θεωρείται βαρύτερη της χρηματικής, επί ίσων δε ποινών φυλάκισης, λαμβάνεται υπόψη και η χρηματική ποινή. Έτσι, κατά τη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α΄ του προγενέστερου ΠΚ, ''όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών (3) ετών''. Μετά δε την ισχύ του νέου ΠΚ, η διάταξη του άρθρου 314 ορίζει : "1. Όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή ή φυλάκιση έως δύο έτη. Αν η σωματική βλάβη που προκλήθηκε είναι εντελώς ελαφρά, επιβάλλεται παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή''. Πρόκειται δηλαδή, για διάταξη επιεικέστερη αυτής του άρθρου 314 παρ. 1 του προϊσχύσαντος ΠΚ, κατά την οποία η προβλεπόμενη για το συγκεκριμένο πλημμέλημα ποινή, στη βασική του μορφή, ήταν εκείνη της φυλάκισης έως τρία (3) έτη (ΑΠ 186/2020). Εξάλλου, στο άρθρο 42 παρ. 7 περ. γ΄, 8 και 10 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ν. 2696/1999) ορίζονται τα ακόλουθα: «7. Όποιος οδηγεί όχημα υπό την επίδραση οινοπνεύματος τιμωρείται ως εξής:…….. γ. με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) μηνών και χρηματική ποινή χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ, καθώς και με αφαίρεση επιτόπου της άδειας ικανότητας οδήγησης για έξι (6) μήνες, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία του άρθρου 103 του παρόντος Κώδικα, εάν η συγκέντρωση οινοπνεύματος στο αίμα του είναι άνω του 1,10 g/l μετρούμενη με τη μέθοδο της αιμοληψίας ή άνω των 0,60 χιλιοστών του γραμμαρίου ανά λίτρο εμπνεόμενου αέρα, όταν η μέτρηση γίνεται στον εκπνεόμενο αέρα με αντίστοιχη συσκευή αλκοολομέτρου. Στην περίπτωση αυτή η άδεια ικανότητας οδηγού επιστρέφεται μετά την παρέλευση του εξαμήνου, μόνο με την προσκόμιση αποδεικτικού καταβολής του διοικητικού προστίμου.  8. Εάν ο οδηγός οχήματος καταληφθεί να οδηγεί και πάλι υπό την επήρεια οινοπνεύματος εντός δύο (2) ετών από προηγούμενη παράβαση της απαγόρευσης οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος και η συγκέντρωση οινοπνεύματος στο αίμα του, κατά τη νέα παράβαση, είναι άνω του 1,10 g/l, μετρούμενη με τη μέθοδο της αιμοληψίας ή άνω των 0,60 χιλιοστών του γραμμαρίου ανά λίτρο εμπνεόμενου αέρα, όταν η μέτρηση γίνεται στον εμπνεόμενο αέρα με αντίστοιχη συσκευή αλκοολομέτρου, επιβάλλεται για κάθε περαιτέρω παράβαση φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ, καθώς και αφαίρεση επιτόπου της άδειας ικανότητας οδήγησης για πέντε (5) χρόνια, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία του άρθρου 103 του παρόντος Κώδικα. Η αφαίρεση της άδειας ικανότητας οδηγού, στην περίπτωση αυτή, αρχίζει κάθε φορά από τη λήξη του χρόνου της προηγούμενης αφαίρεσης……. 10. Στις περιπτώσεις των παραγράφων 7 εδάφιο γ΄ και 8 του άρθρου αυτού, η παράβαση τιμωρείται, παράλληλα και ανεξάρτητα από τις ποινικές και λοιπές κυρώσεις που προβλέπουν οι διατάξεις αυτές, και με την ποινή της αφαίρεσης των κρατικών πινακίδων και της άδειας κυκλοφορίας του οχήματος για χρονικό διάστημα από δέκα (10) ημέρες έως έξι (6) μήνες, η οποία επιβάλλεται από το δικαστήριο. Η κύρωση αυτή δεν ισχύει για τις περιπτώσεις των κατηγοριών οχημάτων του άρθρου 103 παρ. 4 στοιχεία α΄ και β΄ του παρόντος». Σύμφωνα δε με το άρθρο 463 παρ. 2 του νέου ΠΚ, «2. Όπου σε ειδικούς νόμους απειλείται ποινή φυλάκισης, προστίθεται διαζευκτικά και η χρηματική ποινή, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 57 του παρόντος Κώδικα». Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διάταξης υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφάρμοσε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής υπάρχει και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της απόφασης, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες ή αντιφάσεις, είτε στην ίδια την αιτιολογία, είτε μεταξύ της αιτιολογίας που τα περιέχει και του διατακτικού, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτός από τον Άρειο Πάγο ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (Ολ. ΑΠ 2/2011, ΑΠ 648/2021, ΑΠ 80/2020, ΑΠ 322/2020). Με την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από την επισκόπησή της, ο αναιρεσείων κρίθηκε ένοχος για τις τελεσθείσες στις 23-10-2016 πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια κατά συρροή (δύο σωματικές βλάβες) και της οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος εντός δύο (2) ετών από προηγούμενη παράβαση της απαγόρευσης οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος. Για τη σωματική βλάβη από αμέλεια, καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών για τον  πρώτο των παθόντων και σε ποινή φυλάκισης δεκαοκτώ (18) μηνών για τη δεύτερη εξ αυτών, ενώ, για την πράξη της οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος εντός δύο (2) ετών από προηγούμενη παράβαση της απαγόρευσης οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος, καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών και χρηματική ποινή χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ, επιπλέον δε, για την πράξη αυτή του επιβλήθηκε και η παρεπόμενη ποινή της αφαίρεσης της άδειας κυκλοφορίας και των κρατικών πινακίδων του οδηγούμενου από αυτόν υπ’ αριθμ. κυκλ.  ….. ΙΧΕ οχήματος για χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών. Εν τέλει, ο αναιρεσείων καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης τριάντα (30) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία. Περαιτέρω, ως προς τις διατάξεις, που εφάρμοσε το Εφετείο, για την κήρυξη της ενοχής του αναιρεσείοντος, αναφέρεται στην απόφαση, κατά πιστή μεταφορά: «Επειδή οι πράξεις για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος προβλέπονται και τιμωρούνται από τα άρθρα 1, 14, 18, 26 παρ. 1, 28, 51, 53, 94 παρ. 1, 314 παρ. 1 εδ. α΄ και 315 ΠΚ και άρθρα 4 παρ. 12, 42 παρ. 1, 7 εδ. γ΄, 6 και 10 Ν. 2696/1999». Στο ανωτέρω απόσπασμα δεν αναφέρεται ότι έγινε εφαρμογή του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α΄ του νέου ΠΚ, ούτε το άρθρο 2 παρ. 1 αυτού. Επιπλέον, παρατίθεται και το άρθρο 315, το οποίο, υπό τον προγενέστερο Ποινικό Κώδικα, ρύθμιζε τις περιπτώσεις,  στις οποίες, για την άσκηση ποινικής δίωξης εκ του άρθρου 314 ΠΚ ήταν αναγκαία η υποβολή έγκλησης και αυτές για τις οποίες δεν ήταν αναγκαία. Ήδη, όμως, στον νέο ΠΚ το άρθρο 315 ρυθμίζει άλλο άσχετο αδίκημα και προβλέπει ότι: «Όποιος καταπείθει γυναίκα να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων τιμωρείται με φυλάκιση». Προκύπτει, συνεπώς, ότι το Δικαστήριο της ουσίας, για τις κατά συρροή πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια, εσφαλμένα  εφάρμοσε τη δυσμενέστερη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α΄ του προγενέστερου ΠΚ που προέβλεπε την επιβολή μόνο της βαρύτερης ποινής της φυλάκισης (μέχρι τριών ετών), αντί της ευμενέστερης αντίστοιχης διάταξης του νέου ΠΚ, που προβλέπει την επιβολή διαζευκτικά χρηματικής ποινής ή φυλάκισης (έως δύο έτη). Τα παραπάνω δεν αναιρούνται από το ότι σε δύο σημεία της απόφασης αναφέρεται η εφαρμογή του νέου ΠΚ (ν.4619/2019) και συγκεκριμένα κατά την εφαρμογή του άρθρου 79 ΠΚ για την επιμέτρηση της ποινής και για την εφαρμογή του άρθρου 94 παρ.1 και 2 ΠΚ για τον καθορισμό συνολικής ποινής. Τούτο δε διότι είχε ήδη εφαρμοστεί κατά τα ως άνω η δυσμενέστερη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α΄ του προγενέστερου ΠΚ, με τις προαναφερόμενες συνέπειες. Περαιτέρω, όσον αφορά στις επιβληθείσες ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής ποινής για το  αδίκημα της οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος εντός δύο (2) ετών από προηγούμενη παράβαση της απαγόρευσης οδήγησης υπό την επίδραση οινοπνεύματος, εφόσον στο άρθρο 42 παρ. 10 του ΚΟΚ (ν. 2696/1999) προβλέπεται σωρευτική επιβολή των ποινών φυλάκισης και χρηματικής ποινής, δεν είχε εφαρμογή η ως άνω διάταξη του άρθρου 463 παρ. 2 του νέου ΠΚ, που προϋποθέτει ότι η ποινική κύρωση του προβλεπόμενου σε ειδικό νόμο αδικήματος είναι αποκλειστικά η ποινή της φυλάκισης. Επομένως, είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 Ε’ ΚΠΔ, κατά το σκέλος του που αναφέρεται στην επιβολή των ποινών για τις πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια, ενώ είναι αβάσιμος, κατά το σκέλος του, με το οποίο πλήττεται η απόφαση για εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων του  άρθρου 42 παρ. 8 του ν. 2696/1999 και 463 παρ. 2 του νέου ΠΚ. 

Κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του ΚΠΔ, υπέρβαση εξουσίας, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία, που δεν του παρέχεται από τον νόμο ή υφίσταται μεν τέτοια δικαιοδοσία, δεν συντρέχουν όμως οι όροι, οι οποίοι του παρέχουν την εξουσία να κρίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση, ή όταν αρνείται να ασκήσει δικαιοδοσία, η οποία του παρέχεται από τον νόμο στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν και συντρέχουν οι απαιτούμενοι γι` αυτό κατά νόμο όροι ή παραλείπει να αποφανθεί για ζήτημα που υπαγόταν στη δικαιοδοσία του. Στην πρώτη περίπτωση, που το δικαστήριο αποφασίζει κάτι, για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία, υπάρχει θετική υπέρβαση εξουσίας, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που παραλείπει να αποφασίσει κάτι, το οποίο υποχρεούται στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του, υπάρχει αρνητική υπέρβαση εξουσίας (Ολ. ΑΠ 3/2005, ΑΠ 648/2021, ΑΠ 303/2020, ΑΠ 82/2019). Εξάλλου, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 59 του νέου ΠΚ, «Παρεπόμενες ποινές είναι: α) η αποστέρηση θέσεων και αξιωμάτων, β) η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος, γ) η αφαίρεση άδειας οδήγησης ή εκμετάλλευσης μεταφορικού μέσου, δ) η δημοσίευση καταδικαστικής απόφασης και ε) η δήμευση», κατά το άρθρο δε 463 παρ. 5 του ίδιου Κώδικα, «5. Από την έναρξη ισχύος του παρόντος Κώδικα καταργούνται όλες οι διατάξεις που περιέχονται σε ειδικούς νόμους με τις οποίες καθορίζονται παρεπόμενες ποινές ή άλλες συνέπειες που καταργούνται με αυτόν». Επομένως, αν το δικαστήριο, μετά την ισχύ του νέου ΠΚ, επιβάλει παρεπόμενη ποινή, προβλεπόμενη σε προγενέστερο αυτού ειδικό νόμο, η οποία (παρεπόμενη ποινή) δεν περιλαμβάνεται στις καθοριζόμενες στο ως άνω άρθρο  59 του νέου ΠΚ, υπερβαίνει θετικά την εξουσία του και δημιουργείται τοιουτοτρόπως λόγος αναίρεσης της απόφασής του, κατ' αυτό το μέρος, σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Θ΄ του ισχύοντος ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, η προβλεπόμενη στο άρθρο 42 παρ. 10 του ΚΟΚ παρεπόμενη ποινή της αφαίρεσης των κρατικών πινακίδων και της άδειας κυκλοφορίας του οχήματος, ενόψει της μη συμπερίληψής της στο άρθρο 59 του νέου ΠΚ, καταργήθηκε. Συνεπώς, μη συννόμως επιβλήθηκε από το Δικαστήριο της ουσίας και η παρεπόμενη αυτή ποινή σε βάρος του αναιρεσείοντος. Γι’ αυτό, είναι βάσιμος ο σχετικός δεύτερος λόγος της  αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ΄ ΚΠΔ. Συνακόλουθα, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και δη α) ως προς τη διάταξή της για την επιβολή ποινών για τις πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια και, αναγκαίως, ως προς τη διάταξή της για την επιβολή συνολικής ποινής φυλάκισης και να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αμέσως παραπάνω αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από δικαστές άλλους εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρα 519, 522 ΚΠΔ) και β) ως προς την επιβολή της παρεπόμενης ποινής της αφαίρεσης της άδειας κυκλοφορίας και των κρατικών πινακίδων του υπ’ αριθμ. κυκλ.  ….. ΙΧΕ οχήματος και να διαταχθεί η απάλειψη αυτής από τον Άρειο Πάγο, όπως στο διατακτικό, μη συντρέχουσας περίπτωσης παραπομπής της υπόθεσης στο Δικαστήριο της ουσίας κατά τούτο, ελλείψει αντικειμένου έρευνας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ` αριθμ. 3193/2022 απόφαση του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης και δη α) ως προς τις διατάξεις της για την επιβολή ποινών για τις πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια και για την επιβολή συνολικής ποινής φυλάκισης και β) ως προς την επιβολή της παρεπόμενης ποινής της αφαίρεσης της άδειας κυκλοφορίας και των κρατικών πινακίδων του υπ’ αριθμ. κυκλ.  …. ΙΧΕ οχήματος.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το παραπάνω αναιρούμενο μέρος της, που αναφέρεται στην επιβολή των ποινών για τις πράξεις της σωματικής βλάβης από αμέλεια και της συνολικής ποινής φυλάκισης, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από δικαστές άλλους εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απαλείφει τη διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης, για αφαίρεση της άδειας κυκλοφορίας και των κρατικών πινακίδων του υπ’ αριθμ. κυκλ.  …. ΙΧΕ οχήματος.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την από 16-9-2022 με αριθμ. πρωτ. 7855/19-9-2022 αίτηση του αναιρεσείοντος  ….., κατοίκου Τριλόφου Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης, για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 3193/2022 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1^η Μαρτίου 2023.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Μαρτίου 2023.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ         Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ