ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Eφ' όσον στον όρο «διαγωγή» δεν παρατίθεται κανένας επιθετικός προσδιορισμός, οπωσδήποτε η τυχόν αιτιολογία απόρριψης της αίτησης για απόλυση υπό όρο, δεν μπορεί να περιοριστεί στην κρίση ότι η διαγωγή του καταδίκου «δεν ήταν καλή». Ακόμη, το ζητούμενο δεν είναι να βαθμολογηθεί η όποια ηθική βελτίωση της προσωπικότητας του καταδικασθέντος γενικά και αόριστα, καθ' όσον αυτό θα ήταν επισφαλέστατο κριτήριο και ένας τέτοιου είδους προβληματισμός θα κινείτο εκτός του πεδίου του Ποινικού Δικαίου. Αντιθέτως, ερευνητέο είναι εάν η συμπεριφορά του καταδίκου, όπως αυτή οριοθετείται διά συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, παρέχει ή όχι προσδοκίες μη επικινδυνότητας του καταδίκου για τα προστατευόμενα από τον νόμο έννομα αγαθά, εάν, δηλαδή, διάκειται  αρνητικά προς τις θεσμοθετημένες επιλογές του νομοθέτη και αποτελεί εν δυνάμει κίνδυνο για την προσβολή της έννομης τάξης. Επίσης, η απόλυση υπό όρους δεν πρέπει να εξαρτηθεί από παλαιότερα παραπτώματα ή ήσσονος βαρύτητας παραπτώματα εντός της φυλακής, οφειλόμενα στις συνθήκες κράτησης, για τα οποία επιβλήθηκαν πειθαρχικές ποινές (Συμβ. Εφ. Πάτρών 102/1996, Ποιν. Χρ ΜΣΤ, 695, Συμβ. Εφ. Πειρ 76/2002, Ποιν. Δικ 2002, 509, Συμβ. Εφ. Αθ 2878/2003, Ποιν. Χρ ΝΔ, 534) ούτε η πειθαρχική ποινή από μόνη της είναι ικανή για την συνέχιση της κράτησης, αλλά απαιτείται και η  συναξιολόγηση  και άλλων στοιχείων (ΑΠ 983/2019, δημοσιευθείσα σε Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΝΟΜΟΣ).

Συνεπώς, εφ' όσον αντικείμενο έρευνας για τη διαδικασία της απόλυσης υπό όρο αποτελεί αποκλειστικά η διαγωγή ή συμπεριφορά του  κρατουμένου κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σωφρονιστικό κατάστημα, ερευνητέος τυγχάνει ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η ύπαρξη πειθαρχικών παραπτωμάτων και η επιβολή πειθαρχικών ποινών, κατά τη διάρκεια της έκτισης της ποινής του κρατουμένου που ζητά την απόλυσή του με όρο. Καταρχάς, όπου ο κρατούμενος δεν έχει υποπέσει σε κανένα πειθαρχικό παράπτωμα, η διαγωγή του θα πρέπει, κατά τεκμήριο, να θεωρείται καλή, συνεπώς είναι αυτονόητη (στο μέτρο που συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 105 Β ΠΚ) η αποδοχή της αίτησης προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για απόλυσή του υπό όρο (Βουλ. Συμβ. Εφ. Θεσ 1109/2002, Αρμ. 2003, 545, Στ. Παύλου - Γ. Δημήτραινα - Κ. Κοσμάτου, Οι κυρώσεις στον νέο Ποινικό Κώδικα, Β’ έκδ. 2023, Σάκκουλα Αθηνών - Θεσσαλονίκης, σελ. 329).

ΑΡΙΘΜΟΣ 598/2023

TO ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΦΕΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές Ιωάννα Ψώνη, Πρόεδρο  Εφετών, Χρήστο Ματσκίδη και Χριστίνα Ζαπάρτα- Εισηγήτρια, Εφέτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ στο ειδικό δωμάτιο των διασκέψεων, σας 10 Μαΐου 2023. Στη συνεδρίαση παραστάθηκαν η Αντεισαγγελέας Εφετών Ιωάννα Ζωγράφου και η Γραμματέας Παρασκευή Κωνσταντινίδου.

Η Εισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης Πασχάλης Παπαοικονόμου, υπέβαλε προς το Συμβούλιο τούτο, στις 26 Απριλίου 2023, την υπ' αριθμ. 63/17-3-2023 (αριθμός βιβλίου ενδίκων μέσων του Πρωτοδικείου Σερρών 8/30-3-2023) έφεση του ……., κρατουμένου στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Νιγρίτας, κατά του υπ' αριθμ. …. βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών, με την  έγγραφη πρότασή του 240/2023, η οποία έχει ως εξής: «Αριθμός 240. ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΦΕΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Εισάγω ενώπιον του Συμβουλίου σας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 30 παρ. 2,4,138 παρ. 1,317 παρ. Ια, 318,319,481ΚΠΔ, και άρθρο 110 παρ. 5 ΠΚ (όπως η παρ. 5 προστέθηκε στο άρθρο 110 ΠΚ σύμφωνα με το άρθρο 24 Ν. 4855/2021), την υπ' αριθμ. 63/17-3-2023 έφεση του ……, κρατουμένου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, κατά του υπ' αριθμ. 125/2023 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών, το οποίο απέρριψε την υποβληθείσα διά του Διευθυντή του ανωτέρω Καταστήματος, υπ' αριθμ. πρωτ. 21825/22-12-2022 αίτηση του εκκαλούντος, για την υφ' όρον απόλυση αυτού, και εκθέτω τα ακόλουθα:

Κατά τη διάταξη του άρθρου 464 ΚΠΔ, ένδικο μέσο μπορεί να ασκήσει μόνο εκείνος που ο νόμος του δίνει ρητά αυτό το δικαίωμα, κατά δε τις διατάξεις των άρθρων 477 και 478 ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκαν δυνάμει των άρθρων 143 και 144 αντιστοίχως του Ν. 4855/2021, το ένδικο μέσο της έφεσης επιτρέπεται στον κατηγορούμενο μόνο κατά του βουλεύματος του συμβουλίου πλημμελειοδικών, το οποίο τον παραπέμπει στο δικαστήριο για κακούργημα, για τους λόγους: α) της απόλυτης ακυρότητας και β) της εσφαλμένης ερμηνείας ή εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, καθώς και για οποιονδήποτε λόγο σε όσες άλλες περιπτώσεις ειδικά ορίζει ο νόμος. Πλην της εφέσεως που οριοθετείται στα άρθρα 477 έως 481 (ή άλλα άρθρα) του ΚΠΔ, με τη διάταξη της παρ. 5 του άρθρου 110 ΠΚ, όπως αυτή προστέθηκε με το άρθρο  24 Ν. 4855/2021, αναγνωρίζεται δικαίωμα εφέσεως σε ορισμένα πρόσωπα εναντίον βουλευμάτων του συμβουλίου πλημμελειοδικών, όταν κρίνεται αίτηση απολύσεως υπό όρο. Κατά την ως άνω διάταξη, «κατά του βουλεύματος [του συμβουλίου πλημμελειοδικών, κατ' άρθρο 110 παρ. 1 ΠΚ] που κρίνει τη χορήγηση της υπό όρο απόλυσης επιτρέπεται έφεση από τον εισαγγελέα και τον καταδικασθέντα για οποιονδήποτε λόγο με ανάλογη εφαρμογή των άρθρων 473 έως 476 ΚΠΔ». Είναι, δηλαδή, δυνατόν στην ως άνω ειδικώς ρυθμιζόμενη περίπτωση, ως λόγος έφεσης να προβληθεί οποιαδήποτε νομικής ή ουσιαστικής φύσης αιτίαση (Λ. Μαργαρίτη - Κ. Χατζηιωάννου, Απόλυση υπό όρο και έφεση κατά του οικείου βουλεύματος, Ποιν. Δικ 2014, σελ. 964 επ).

Επομένως, η παρούσα έφεση είναι παραδεκτή, καθ' όσον ασκήθηκε κατά εκκλητού βουλεύματος από δικαιούμενο πρόσωπο, την 17-3-2023, δηλαδή εντός τής τασσόμενης από το άρθρο 473 παρ. 1 ΚΠΔ προθεσμίας των δέκα ημερών από της επιδόσεως του προσβαλλομένου που έλαβε χώρα την 16-3-2023, με δήλωση ενώπιον του αρμοδίου Διευθυντή του Γενικού Καταστήματος Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, συντάχθηκε δε για την ασκηθείσα έφεση η κατά νόμον προβλεπόμενη έκθεση ασκήσεως ενδίκου μέσου (άρθρ. 474 παρ. 1 ΚΠΔ), ενώ στην οικεία έκθεση διατυπώνονται, όπως επιτάσσει η διάταξη του άρθρου 474 παρ. 2, 4 ΚΠΔ, οι λόγοι ασκήσεως του ενδίκου μέσου. Κατά συνέπεια η υπό κρίση έφεση θα πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω στην ουσία της.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 110 παρ. 1 του ισχύοντος ΠΚ, «Για τη χορήγηση της απόλυσης υπό όρο αποφασίζει το συμβούλιο των πλημμελειοδικών του τόπου έκτισης της ποινής. Ο καταδικασθείς κλητεύεται υποχρεωτικά δέκα τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συνεδρίαση, κατά την οποία μπορεί να παραστεί αυτοπροσώπως ή με συνήγορο πού διορίζει με απλό έγγραφο, θεωρημένο από τον διευθυντή της φυλακής ή τις αρμόδιες αρχές», ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 105 Β παρ. 1, 4, 5, 6 του ισχύοντος ΠΚ, «1. Όσοι καταδικάστηκαν σε στερητική της ελευθερίας ποινή μπορούν να απολυθούν υπό τον όρο της ανάκλησης, σύμφωνα με τις πιο κάτω διατάξεις, εφόσον έχουν εκτίσει: α) σε περίπτωση φυλάκισης, τα δύο πέμπτα (2/5) αυτής .. 4. Αν ο καταδικασθείς εργάζεται, κάθε ημέρα εργασίας υπολογίζεται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις της σωφρονιστικής νομοθεσίας ... 5. Για τη  χορήγηση της υπό όρο απόλυσης ως ποινή που εκτίθηκε θεωρείται αυτή που υπολογίστηκε ευεργετικά, είτε κατά την προηγούμενη παράγραφο, είτε κατά τις ειδικές διατάξεις που προβλέπουν αντίστοιχο υπολογισμό. 6. Προκειμένου για ποινές κάθειρξης δεν μπορεί να χορηγηθεί στον καταδικασθέντα απόλυση υπό όρο, αν δεν έχει παραμείνει στο σωφρονιστικό κατάστημα για χρονικό διάστημα ίσο με τα δύο πέμπτα (2/5) της ποινής που του επιβλήθηκε και, σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης, δεκαέξι (16) έτη. Προκειμένου για ποινές κάθειρξης που επιβλήθηκαν για τα κακουργήματα των άρθρων 22 και 23 του Ν. 4139/2013, 134, 187, 187 Α, των περ. γ' και δ’ της παρ. 1 του άρθρου 265, της παρ. 1 του άρθρου 299, των άρθρων 323Α, 324, 380, 385, καθώς και γι' αυτά του 19ου Κεφαλαίου του Ειδικού Μέρους του παρόντος Κώδικα, απόλυση υπό όρο δεν μπορεί να χορηγηθεί στον καταδικασθέντα, αν αυτός δεν έχει παραμείνει στο σωφρονιστικό κατάστημα για χρονικό διάστημα ίσο με τα τρία πέμπτα (3/5) της ποινής που του επιβλήθηκε, και, σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης δεκαοχτώ (18) ετών. Το παραπάνω κατά περίπτωση χρονικό διάστημα προσαυξάνεται κατά το ένα τρίτο (1/3) των λοιπών ποινών που τυχόν έχουν επιβληθεί, στην περίπτωση που αυτές συντρέχουν σωρευτικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως ο καταδικασθείς μπορεί να απολυθεί, αν έχει παραμείνει στο κατάστημα είκοσι (20) έτη και αν εκτίει περισσότερες ποινές ισόβιας κάθειρξης αν έχει παραμείνει είκοσι πέντε (25) έτη».

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 106 παρ. 1, 2 του ισχύοντος ΠΚ, «1. Η απόλυση υπό όρο μπορεί να μην χορηγηθεί, αν κριθεί με ειδική αιτιολογία ότι η διαγωγή του καταδικασθέντος, κατά την έκτιση της ποινής του, καθιστά αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων. Μόνη η αναιτιολόγητη επίκληση πειθαρχικού παραπτώματος, κατά την έκτιση της ποινής, δεν αρκεί για τη μη χορήγηση της απόλυσης. 2. Στον απολυόμενο μπορούν να επιβληθούν ορισμένες υποχρεώσεις που θα αφορούν τον τρόπο της ζωής του και ιδίως τον τόπο διαμονής του, με ανάλογη εφαρμογή των περ. δ έως ζ της παρ. 2 του άρθρου 99. Οι υποχρεώσεις αυτές, όπως και αυτές που επιβάλλονται από τον νόμο, μπορούν πάντοτε να ανακληθούν ή να τροποποιηθούν αυτεπάγγελτα ή με αίτηση εκείνου που απολύθηκε».

Από τη γραμματική διατύπωση των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, εφ' όσον συντρέχει η τυπική προϋπόθεση της έκτισης του μέρους της ποινής που προβλέπει το άρθρο 105 Β παρ. 1 ΠΚ, η υφ' όρον απόλυση του καταδίκου χορηγείται υποχρεωτικώς μετά από θετική αξιολόγηση της διαγωγής του κατά τον χρόνο της κράτησής του. Τότε μόνο το δικαστικό συμβούλιο μπορεί να απορρίψει την αίτηση, όταν κρίνει, με ειδική αιτιολογία, ότι η διαγωγή του κρατουμένου, κατά την έκτιση της ποινής του, δεν υπήρξε καλή και ως εκ τούτου υπάρχει κίνδυνος ο απολυόμενος να τελέσει και άλλες αξιόποινες πράξεις και γι' αυτό καθίσταται αναγκαία η συνέχιση της κράτησής του. Γίνεται, συνεπώς, σαφές από την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 106 παρ. 1 ότι ο γενικός κανόνας είναι η αποδοχή της αίτησης για απόλυση υπό όρο και η εξαίρεση η απόρριψή της υπό τις περιοριστικά αναφερόμενες προϋποθέσεις (Ε. Φυτράκη, Η υφ' όρον απόλυση σε νέες περιπέτειες, ΝοΒ 45,351 επ).

Για την αξιολόγηση της διαγωγής του καταδίκου πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν η εν γένει συμπεριφορά του, όπως εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της κράτησής του, για δε την αξιολόγηση της επικινδυνότητας αυτού προς τέλεση νέων αξιοποίνων πράξεων, πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν και ο χαρακτήρας του, όπως διαγιγνώσκεται με βάση τη διαγωγή του, κατά τη διάρκεια της έκτισης της ποινής του (Ολ. ΑΠ 4/1997, Ποιν. Χρον ΜΖ, 1476), ενώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι στοιχεία του χαρακτήρα του, όπως εκδηλώθηκαν στο παρελθόν κατά την τέλεση της πράξης (έλλειψη μεταμέλειας), δεν μπορεί να υπερισχύουν μιας άριστης διαγωγής στη φυλακή (ΑΠ 306/2012,δημοσιευθείσα σε Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΝΟΜΟΣ, Μ. Καϊάφα - Γκμπάντι, Ν. Μπιτζιλέκη, Ελ. Συμεωνίδου - Καστανίδου, Δίκαιο των Ποινικών Κυρώσεων, 3η έκδ. 2020, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 625).

Αντιθέτως, δεν λαμβάνονται υπ' όψιν στοιχεία που ανάγονται στον προ της καταδίκης του χρόνο και δη στην πράξη για την οποία καταδικάστηκε, στην προηγούμενη ζωή του και στις προγενέστερες ατομικές και κοινωνικές του περιστάσεις, αφού τα στοιχεία αυτά αξιολογήθηκαν, κατ' άρθρο79 ΠΚ, για την επιμέτρηση της ποινής του (Ολ. ΑΠ 4/1997, Ποιν. Χρ ΜΖ, 1476, Βουλ. Συμβ. Εφ. Θεσ 1109/2002, Αρμ. 2003,545).

Υποστηρίζεται δε ότι η υφ' όρον απόλυση δεν μπορεί να χορηγηθεί εάν η διαγωγή του καταδίκου υπήρξε κατ' επίφαση μόνο καλή, πλην, όμως, υπό οποιαδήποτε ερμηνευτική εκδοχή, δεν διαφαίνεται βούληση του νομοθέτη να καταδύεται ο δικαστής στη λεγομένη «άβυσσο» της ψυχής του καταδίκου για να διαγνώσει εάν η διαγωγή του υπήρξε πράγματι ή κατ' επίφαση καλή (Συμβ. Εφ. Πειρ 83/1999, Υπεράσπιση 1999, 982, [με παρατηρήσεις Τομπαΐδη Ηλία], Λ. Μαργαρίτη - Ν. Παρασκευόπουλου · Γ. Νούσκαλη, Ποινολογία, έκδ. 2020, Νομική Βιβλιοθήκη, άρθρα 50 έως 133 νέου ΠΚ, Κεφ. IV, Η Ελαστικότητα της ποινής στο στάδιο της εκτίσεως, σελ. 685).

Περαιτέρω, η συναγωγή συμπεράσματος για την ύπαρξη ή μη της καλής συμπεριφοράς του καταδίκου, κατά τη διάρκεια της κράτησης, πέραν των εξωτερικών γνωρισμάτων στα οποία πρέπει να στηρίζεται, δεν πρέπει να είναι μία διαδικασία διαπιστωτική των μύχιων σκέψεων και φρονημάτων τού καταδίκου, το μεν διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος ο δικαστής να εμπλακεί σε διαγνωστικές διαδικασίες, οι οποίες κείνται εκτός του γνωστικού του αντικειμένου, το δε διότι είναι πιθανή η διολίσθηση σε διατύπωση δικαστικών κρίσεων, οι οποίες θα διέπονται από προσωπικά - φρονηματικά κριτήρια, ενώ επί πλέον θα απαιτείται η επίδειξη από τον κρατούμενο ηθικών αξιών, κατά την εκάστοτε προσωπική αξιακή κλίμακα του δικαστή (Εφ. Πειρ 138/2006, Ποιν. Χρον ΝΖ, 168, Λ. Μαργαρίτη - Ν. Παρασκευόπουλου - Γ. Νούσκαλη, Ποινολογία, έκδ. 2020, Νομική Βιβλιοθήκη, άρθρα 50 έως 133 νέου ΠΚ, Κεφ. IV, Έκτιση της ποινής, σελ. 682 - 684, των ίδιων, Ποινολογία, 8η έκδ. 2016, Σάκκουλα, Κεφ. IV, Ελαστικότητα της ποινής στο στάδιο της εκτίσεως, σελ. 748).

Επί πλέον, εφ' όσον στον όρο «διαγωγή» δεν παρατίθεται κανένας επιθετικός προσδιορισμός, οπωσδήποτε η τυχόν αιτιολογία απόρριψης της αίτησης για απόλυση υπό όρο, δεν μπορεί να περιοριστεί στην κρίση ότι η διαγωγή του καταδίκου «δεν ήταν καλή». Ακόμη, το ζητούμενο δεν είναι να βαθμολογηθεί η όποια ηθική βελτίωση της προσωπικότητας του καταδικασθέντος γενικά και αόριστα, καθ' όσον αυτό θα ήταν επισφαλέστατο κριτήριο και ένας τέτοιου είδους προβληματισμός θα κινείτο εκτός του πεδίου του Ποινικού Δικαίου. Αντιθέτως, ερευνητέο είναι εάν η συμπεριφορά του καταδίκου, όπως αυτή οριοθετείται διά συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, παρέχει ή όχι προσδοκίες μη επικινδυνότητας του καταδίκου για τα προστατευόμενα από τον νόμο έννομα αγαθά, εάν, δηλαδή, διάκειται  αρνητικά προς τις θεσμοθετημένες επιλογές του νομοθέτη και αποτελεί εν δυνάμει κίνδυνο για την προσβολή της έννομης τάξης. Επίσης, η απόλυση υπό όρους δεν πρέπει να εξαρτηθεί από παλαιότερα παραπτώματα ή ήσσονος βαρύτητας παραπτώματα εντός της φυλακής, οφειλόμενα στις συνθήκες κράτησης, για τα οποία επιβλήθηκαν πειθαρχικές ποινές (Συμβ. Εφ. Πάτρών 102/1996, Ποιν. Χρ ΜΣΤ, 695, Συμβ. Εφ. Πειρ 76/2002, Ποιν. Δικ 2002, 509, Συμβ. Εφ. Αθ 2878/2003, Ποιν. Χρ ΝΔ, 534) ούτε η πειθαρχική ποινή από μόνη της είναι ικανή για την συνέχιση της κράτησης, αλλά απαιτείται και η  συναξιολόγηση  και άλλων στοιχείων (ΑΠ 983/2019, δημοσιευθείσα σε Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΝΟΜΟΣ).

Συνεπώς, εφ' όσον αντικείμενο έρευνας για τη διαδικασία της απόλυσης υπό όρο αποτελεί αποκλειστικά η διαγωγή ή συμπεριφορά του  κρατουμένου κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σωφρονιστικό κατάστημα, ερευνητέος τυγχάνει ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η ύπαρξη πειθαρχικών παραπτωμάτων και η επιβολή πειθαρχικών ποινών, κατά τη διάρκεια της έκτισης της ποινής του κρατουμένου που ζητά την απόλυσή του με όρο. Καταρχάς, όπου ο κρατούμενος δεν έχει υποπέσει σε κανένα πειθαρχικό παράπτωμα, η διαγωγή του θα πρέπει, κατά τεκμήριο, να θεωρείται καλή, συνεπώς είναι αυτονόητη (στο μέτρο που συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 105 Β ΠΚ) η αποδοχή της αίτησης προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για απόλυσή του υπό όρο (Βουλ. Συμβ. Εφ. Θεσ 1109/2002, Αρμ. 2003, 545, Στ. Παύλου - Γ. Δημήτραινα - Κ. Κοσμάτου, Οι κυρώσεις στον νέο Ποινικό Κώδικα, Β’ έκδ. 2023, Σάκκουλα Αθηνών - Θεσσαλονίκης, σελ. 329).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα του φακέλου της δικογραφίας, ο εκκαλών κρατείται στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας, δυνάμει της υπ' αριθμ. …. απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης, με την οποία επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης εβδομήντα έξι (76) μηνών, για τις πράξεις της παραλαβής και προώθησης στο εσωτερικό της χώρας αλλοδαπών υπηκόων, μη δικαιουμένων να εισέλθουν στο ελληνικό έδαφος, κατά συρροή και εκ κερδοσκοπίας, παράνομης εισόδου στη χώρα, οδήγησης χωρίς την απαιτούμενή άδεια, απείθειας, επικίνδυνης οδήγησης, από την οποία προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο, πλαστογραφίας πιστοποιητικού και παράβασης άρθρου 5 Ν.Δ 1088/1942 (άρθρα 30 παρ. 1α, β Ν. 4251/2014, 83 παρ. 1 Ν. 3386/2005,94 παρ. 1, 2, 4 ΚΟΚ, 169, 217 παρ. 2, 290Α παρ. Ια, β εδ. ββ ΠΚ, 5 Ν.Δ 1088/1942, τελεσθείσες στην παραμεθόριο περιοχή της Θράκης την 19-2-2021.

Όπως προκύπτει από τον με ημερομηνία 22-12-2022 πίνακα υπολογισμού ποινής, ο ανωτέρω εξέτισε πραγματικά, μέχρι την ημερομηνία αυτή, ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους, δέκα (10) μηνών και τριών (3) ημερών, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου προσωρινής κράτησής του διαρκείας τριών  (3) μηνών και δεκαοχτώ (18) ημερών [από 20-2-2021 έως 8-6-2021], Επί πλέον  πραγματοποίησε τετρακόσια εβδομήντα ένα (471,25) ημερομίσθια, που αντιστοιχούν σε χρόνο πλασματικής έκτισης ενός (1) έτους, τριών (3) μηνών και δεκαπέντε (15) ημερών, το δε προς έκτιση υπόλοιπο της ποινής τού κρατουμένου ανέρχεται, κατά τον χρόνο σύνταξης του ως άνω πίνακα υπολογισμού, σε τρία (3) έτη, δύο (2) μήνες και δέκα τρεις (13) ημέρες, έχοντας συμπληρώσει από την 19-5-2022, με ευεργετικό υπολογισμό, τα δύο πέμπτα (2/5) της ποινής του και επομένως συντρέχουν στο πρόσωπο του εκκαλούντος οι τυπικές προϋποθέσεις για την χορήγηση σ' αυτόν του ευεργετήματος της υφ' όρον απόλυσης.

Περαιτέρω, προκύπτει από το από 22-12-2022 Απόσπασμα του Βιβλίου Μερίδων Εργασίας του Σωφρονιστικού Καταστήματος Νιγρίτας, ότι ο εκκαλών εργάζεται κανονικά, έχοντας πραγματοποιήσει 471 ¼  ημερομίσθια, από την από  22-12-2022 Έκθεση Κοινωνικού Λειτουργού του εν λόγω Σωφρονιστικού Καταστήματος, …., ότι κατά το χρονικό διάστημα της κράτησής του, φοιτά στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας του Σ. Κ. Νιγρίτας, δεν έχει υποπέσει σε πειθαρχικό παράπτωμα - γεγονός που επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και από το από 22-12-2022 απόσπασμα Ηθικού Ελέγχου του ανωτέρω Σωφρονιστικού Καταστήματος - και δεν του έχει χορηγηθεί καμία τακτική άδεια από το παρόν Κατάστημα Κράτησης, ενώ σύμφωνα με το υπ' αριθμ. πρωτ 17853/25-10-2022 Σημείωμα Τμήματος Κοινωνικής Εργασίας, σχετικά με τη διαγωγή του κρατουμένου, ο εν λόγω δεν έχει τιμωρηθεί πειθαρχικά, παρουσιάζοντας καλή διαγωγή, υποστηρίζει μεταφραστικά Άραβες συγκρατουμένους του, οι οποίοι δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα, στα καθήκοντά του ανταπεξέρχεται επιτυχώς, επιδεικνύοντας προθυμία, ζήλο, συνέπεια και υπευθυνότητα, η συμπεριφορά του, τόσο απέναντι στο προσωπικό της Φυλακής, όσο και στους συγκρατουμένους του, είναι η πρέπουσα, με πλήρη υπακοή και συμμόρφωση στους Σωφρονιστικούς Κανονισμούς της Υπηρεσίας.

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι η διαγωγή του εκκαλούντος, κατά το χρονικό διάστημα της κράτησής του, υπήρξε πράγματι και όχι κατ' επίφαση καλή, τα δε στοιχεία του χαρακτήρα του, όπως εκδηλώθηκαν στο παρελθόν, που κατά το εκκαλούμενο «καταδεικνύουν ροπή προς το συγκεκριμένο έγκλημα», δεν μπορούν να υπερισχύουν της καλής διαγωγής που επέδειξε κατά την κράτησή του, και εντεύθεν δεν συντρέχει κανένας λόγος που να καθιστά απολύτως αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιοποίνων πράξεων. Παρά ταύτα το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Σερρών, με δικές του σκέψεις, αλλά και με επιτρεπτή αναφορά στην ενσωματωμένη σ' αυτό εισαγγελική πρόταση, διά του εκκαλουμένου βουλεύματος του, απεφάνθη ότι δεν πρέπει να απολυθεί υφ' όρον ο ως άνω εκκαλών. Στην κρίση του αυτή κατέληξε αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ως αιτιολογία τα εξής:

«Δεν πρέπει να παροραθεί, ωστόσο, για τη διερεύνηση της συνολικής προσωπικότητας του ανωτέρω κρατουμένου, ότι όπως προκύπτει από την υπ' αρ. …. διάταξη του Ανακριτή Πλημμελειοδικών Καβάλας και την υπ' αρ. Β. Εισ. Δικ. 59/2022 γνωστοποίηση του Εισαγγελέα Εφετών Θράκης, έχει ασκηθεί εις βάρος του ποινική δίωξη για την πράξη της από κοινού και εκ κερδοσκοπίας παραλαβής και προώθησης παράνομων μεταναστών που τελέστηκε την 31-1-2021, στην ευρύτερη περιοχή του Διδυμοτείχου, την 6-2-2021, στην ευρύτερη περιοχή της Ορεστιάδας, και την 8-2-2021, στην ευρύτερη περιοχή Σουφλίου ... και του έχουν επιβληθεί οι περιοριστικοί όροι της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης στο Α.Τ του τόπου κατοικίας του, εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου μηνός, μέχρις ότου αυτός δικαστεί για την ανωτέρω αξιόποινη πράξη ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Θράκης. Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι ο αιτών κατάδικος σε πολύ πρόσφατο χρόνο επέδειξε επανειλημμένη εγκληματική δραστηριότητα, η οποία καταδεικνύει τη ροπή του προς το συγκεκριμένο έγκλημα και την έλλειψη παντός είδους φραγμών, ώστε εφόσον απολυθεί υπό όρους και ξαναβρεθεί σε καθεστώς ελευθερίας, κρίνεται σφόδρα πιθανό να τελέσει νέες ομοειδείς αξιόποινες πράξεις. Η κρίση αυτή του Συμβουλίου δεν αναιρείται από τα υποστηριζόμενα από τον αιτούντα με το υπόμνημά του, διότι η επικαλούμενη από τον αιτούντα «συνεισφορά προς τις Αρχές» διά της παροχής στοιχείων κατά την απολογία του ενώπιον του Ανακριτή Πλημμελειοδικών Καβάλας στην ανωτέρω αναφερόμενη δικογραφία, καταδεικνύει μεν μεταμέλεια, πλην όμως αυτή δύναται να αξιολογηθεί κατά τα άρθρα 79 και 84 ΠΚ και όχι ως ένδειξη καλής διαγωγής, καθώς δεν αναιρείται η προαναφερόμενη εγκληματική. , δραστηριότητα του αιτούντος σε εγγύτατο χρονικό διάστημα πριν την έκδοσή της απόφασης, δυνάμει της οποίας κρατείται. Επομένως  δεν συντρέχει, κατά την κρίση του Συμβουλίου, η ουσιαστική προϋπόθεση για τη χορήγηση υφ΄ όρον απολύσεως στον αιτούντα λόγω της προαναφερόμενης κακής του διαγωγής»

Θα πρέπει, κατ' αρχάς, να επισημανθεί ότι ενώ το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, διά του εκκαλουμένου, δέχεται ότι ο «αιτών κατάδικος, κατά το χρονικό διάστημα της κράτησής του, εργάστηκε , δεν τιμωρήθηκε πειθαρχικώς και φοιτά στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας του Κ. Κ. Νιγρίτας», στη συνέχεια προχωρεί σε αρνητικές κρίσεις, τις οποίες φαίνεται ότι αντλεί από στοιχεία που ανάγονται στον προ της καταδίκης του εκκαλούντος χρόνο. Έτσι, όμως, η κρίση του Συμβουλίου, ότι επιβάλλεται η συνέχιση της κράτησης του ανωτέρω, δεν ήταν απόρροια και μόνον της συμπεριφοράς αυτού κατά τη διάρκεια της κράτησής του, η οποία, πάντως, ήταν καλή - ούτε κατ' επίφαση καλή - και όχι κακή, όπως απαιτεί ο νόμος για τη μη χορήγηση της υφ' όρον απόλυσης, αλλά στηρίχθηκε αποκλειστικά σε στοιχεία, που, όμως δεν μπορούσε να λάβει υπ' όψιν του και δη σε αξιόποινες πράξεις, οι οποίες τελέσθηκαν πριν την καταδίκη του κρατουμένου. Επίσης αντιφατικός δέχεται, ενώ αναφέρει ότι ο «αιτών δεν τιμωρήθηκε πειθαρχικώς », ότι «δεν συντρέχει  η ουσιαστική προϋπόθεση για τη χορήγηση υφ' όρον απολύσεως στον αιτούντα λόγω της προαναφερόμενης κακής του διαγωγής», χωρίς να προσδιορίζει επακριβώς σε τί συνίσταται η κακή διαγωγή του εκκαλούντος υπό συνθήκες κράτησής του. Ακόμη, διαλαμβάνοντας το εκκαλούμενο ότι «Η κρίση αυτή... δεν αναιρείται από τα υποστηριζόμενα από τον αιτούντα με το υπόμνημά του, διότι η επικαλούμενη ... «συνεισφορά προς τις Αρχές», διά της παροχής στοιχείων κατά την απολογία του ενώπιον του Ανακριτή Πλημμελειοδικών Καβάλας στην ανωτέρω αναφερόμενη δικογραφία, καταδεικνύει μεν μεταμέλεια, πλην όμως αυτή δύναται  να αξιολογηθεί κατά τα άρθρα 79 και 84 ΠΚ και όχι ως ένδειξη καλής διαγωγής, καθώς δεν αναιρείται η προαναφερόμενη εγκληματική δραστηριότητα του αιτούντος σε  εγγύτατο χρονικό διάστημα πριν την έκδοση της απόφασης, δυνάμει της οποίας κρατείται»,  εσφαλμένως συνδέει τηδιαγωγή του κρατουμένου εντός του Σωφρονιστικού Καταστήματος με την εγκληματική δράση του σε προγενέστερο χρονικό σημείο, προβαίνοντας ουσιαστικά σε ανεπίτρεπτη ενδοιαστική περί την διαγωγή του ανωτέρω εντός Φυλακής κρίση.

Με τα ως άνω δεδομένα το πρωτοβάθμιο Συμβούλιο, με το εκκαλούμενο βούλευμά του, έσφαλε περί την ερμηνεία και εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 106 παρ. 1 του ισχύοντος ΠΚ και επομένως πρέπει να γίνει δεκτή και ως βάσιμη κατ' ουσίαν η κρινόμενη έφεση, να εξαφανιστεί το προσβαλλόμενο βούλευμα, να γίνει δεκτή κατ' ουσίαν η προαναφερθείσα αίτηση του κρατουμένου περί της υφ' όρον απολύσεως αυτού από τη φυλακή  και να διαταχθεί η απόλυσή του απ' αυτήν, υπό τον όρο της ανάκλησης, εφ όσον, όμως δεν κρατείται για άλλη αιτία, με την επιβολή των ακόλουθων υποχρεώσεων, και για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών: α) Της απαγόρευσης εξόδου του από τη χώρα, β) της διαμονής στη Θεσσαλονίκη, περιοχή …., και γ) της εμφάνισης οποιαδήποτε ημέρα, το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα, στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα του τόπου διαμονής του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ - ΠΡΟΤΕΙΝΩ:

Α) Να γίνει και ουσιαστικά δεκτή η υπ' αριθμ. 63/17-3-2023 έφεση του ….., κρατουμένου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, κατά του υπ' αριθμ. ……. βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών.

 Β) Να εξαφανιστεί το εκκαλούμενο υπ΄ αριθμ. ……βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών.

Γ) Να διαταχθεί η απόλυση του κρατουμένου ……. από το Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, αν δεν κρατείται για κάποια άλλη αιτία, υπό τον όρο της ανάκλησης.

Δ) Να επιβληθούν στον …….και για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών, οι ακόλουθες υποχρεώσεις: α) Της απαγόρευσης εξόδου του από τη χώρα, β) της διαμονής στη Θεσσαλονίκη, περιοχή ….., και γ) της εμφάνισης οποιαδήποτε ημέρα, το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα, στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα του τόπου διαμονής του.

Θεσσαλονίκη, 24-4-2023. Ο Εισαγγελέας Εφετών, ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΡΩΜΥΛΟΥ ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΕΦΕΤΩΝ".      

Αφού η Εισαγγελέας πρότεινε όσα αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. 240/2023 πρόταση αποχώρησε.

Το Συμβούλιο μελέτησε τη δικογραφία και σύμφωνα μέ το νόμο σκέφθηκε ως εξής:

Όπως προκύπτει από το από 26.4.2023 αποδεικτικό επίδοσης του ….., γραμματέα του Σωφρονιστικού Καταστήματος Νιγρίτας ο κατηγορούμενος ειδοποιήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα για να προσέλθει ενώπιον του Συμβουλίου τούτου και εκθέσει τις απόψεις του, ο οποίος εμφανίσθηκε .

Επίσης, ο εκκαλών ειδοποιήθηκε στις 24-4-2023 κατ' άρθρο 308 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., για να λάβει γνώση της εισαγγελικής πρότασης και έλαβε πράγματι γνώση στις 24-4-2023, όπως τούτο προκύπτει από την από 24-4-2023 ειδοποίηση του Γραμματέα της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης.

Η υπό κρίση με αριθμό 63/17-3-2023 (αριθμός βιβλίου ενδίκων μέσων του Πρωτοδικείου Σερρών 8/30-3-2023) έφεση του καταδίκου……, κρατουμένου στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Νιγρίτας κατά του υπ' αριθμ. ….. βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών, είναι νομότυπη και εμπρόθεσμη, σύμφωνα με τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία. Πρέπει δε, για τους λόγους που αναφέρονται στην προπαρατεθείσα Εισαγγελική πρόταση, στις  σκέψεις της οποίας, τόσο ως προς το νομικό, όσο και το ουσιαστικό μέρος και  το Συμβούλιο αναφέρεται, προς αποφυγή επαναλήψεων, να γίνει δεκτή η έφεση και να ακυρωθεί το προσβαλλόμενο βούλευμα, ακολούθως δε, γενομένης δεκτής της υπ'αριθμ. 21825/22-12-2022 αίτησης του ανωτέρω εκκαλούντος-καταδίκου, να διαταχθεί η απόλυσή του, υπό τον όρο τής ανάκλησης από το Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, όπου κρατείται, δυνάμει της υπ' αριθμ. 239/8-6-2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης εφόσον δεν κρατείται για άλλη αιτία, με την επιβολή σ' αυτόν των υποχρεώσεων που αναφέρονται στο διατακτικό του παρόντος μέχρι τη λήξη του χρόνου δοκιμασίας του, ήτοι για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών από τον χρόνο της αποφυλάκισής του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και στην ουσία της την υπ' αριθμ. 63/17-3-2023 (αριθμός βιβλίου ενδίκων μέσων του Πρωτοδικείου Σερρών 8/30-3-2023) έφεση του καταδίκου ……, κρατουμένου στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Νιγρίτας κατά του υπ' αριθμ. ….. βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ το παραπάνω εκκαλούμενο βούλευμα.

ΔΕΧΕΤΑΙ την υπ'αριθμ. 21825/22-12-2022 αίτηση του ανωτέρω εκκαλούντος-καταδίκου.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την απόλυση, υπό τον όρο της ανάκλησης, του ως άνω καταδίκου ……, από το Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, όπου κρατείται, δυνάμει της υπ' αριθμ. 239/8-6-2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης, εφόσον δεν κρατείται για άλλη αιτία και

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σ' αυτόν και για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών, υπό τον όρο της ανάκλησης της απόλυσης, τις πιο κάτω αναφερόμενες υποχρεώσεις, ήτοι: α) της απαγόρευσης του εξόδου από τη χώρα, β) της μόνιμης διαμονής του στη Θεσσαλονίκη……. και γ) της εμφάνισης του οποιαδήποτε ημέρα, το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα του τόπου διαμονής του.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΗΚΕ στη Θεσσαλονίκη στις 10 Μαΐου 2023 …..