ΠΕΡΙΛΗΨΗ :

- Όταν η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών διαπράττεται από περισσότερους από έναν δράστες «από κοινού», το προσδοκώμενο όφελος, το οποίο υπερβαίνει το ποσό των 75.000 ευρώ, θα προσδιορισθεί μία φορά και θα αντιστοιχεί σε όλους μαζί τους δράστες, (ανεξάρτητα από τη μορφή της συμμετοχής εκάστου και ανεξάρτητα πόσοι εξ αυτών είναι γνωστής ταυτότητας σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και πόσοι εξ αυτών έχουν συλληφθεί ή έχουν παραπεμφθεί σε δίκη), χωρίς το όφελος να επιμερίζεται μεταξύ τους (ΟλΑΠ 1/2015,Α.Π 289/ 2022, Α.Π. 78/2021).

- Από τη διάταξη του άρθρου 30 παρ.4 του ν 4139/2013 δεν προβλέπεται για την διακεκριμένη περίπτωση διακίνησης ναρκωτικών του άρθρου 23 ιδίου νόμου δυνατότητα ευνοϊκής μεταχείρισης εξαρτημένου από τα ναρκωτικά ππροσώπου(Α.Π.382/2019).

- Το γεγονός ότι για το έγκλημα αυτό, ο δράστης του οποίου αποβλέπει σε οικονομικό όφελος άνω των 75.000 ευρώ, προβλέπεται σωρευτικά και χρηματική ποινή δεν αποκλείει την εφαρμογή της ως άνω ευνοϊκής ρύθμισης του άρθρου 463 παρ. 4 του  ΠΚ, με την οποία προβλέπεται διαζευτικά και η πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών   και στην περίπτωση αυτή, αφού η λέξη "μόνο" αναφέρεται,   στη στερητική της ελευθερίας ποινή.

- Αν αναιρεθεί καταδικαστική απόφαση, μόνο ως προς την επιμέτρηση της ποινής, η νέα συζήτηση ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής περιορίζεται μόνο ως προς το κεφάλαιο αυτό (ΑΠ 192/2021, Α.Π.78/ 2021,Α.Π.1040/2019).

Απόφαση 1103 / 2022   (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1103/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Βασδέκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ζαμπέτα Στράτα, Μαρία Λεπενιώτη, Σοφία Οικονόμου και Κωστούλα Πρίγγουρη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Μαρτίου 2022, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ζαχαρία Κοκκινάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Δ.-Κ. του Κ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Λάρισας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Βασίλειο Κερασιώτη ο οποίος διορίστηκε με την 669/2021 απόφαση του Ποινικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Αθηνών, για αναίρεση της υπ'αριθ. 58/2020 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου.
Το Πενταμελές Εφετείο Ναυπλίου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην από 31.5.2021 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 618/2021.
Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε: α) να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και ειδικότερα κατά τη διάταξή της περί επιβολής στον αναιρεσείοντα ποινής ισόβιας κάθειρξης, β) να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το ως άνω αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως και γ) να απορριφθεί κατά τα λοιπά η αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 31.5.2021 αίτηση του Γ. Δ. - Κ. του Κ., κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Λάρισας για αναίρεση της υπ' αριθ. 58/4.6.2020 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου, η οποία εκδόθηκε κατά παραπομπή από τον 'Αρειο Πάγο μετά την έκδοση της υπ'αριθ. 319/2020 αναιρετικής απόφασης και με την οποία επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα η ποινή της ισόβιας κάθειρξης, για την αξιόποινη πράξη της διακίνησης ναρκωτικών με τις επιβαρυντικές περιστάσεις της κατ' επάγγελμα τέλεσης και με προσδοκώμενο όφελος άνω των 75.000 ευρώ έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ. 2 και 3, 474 Κ.Ποιν.Δ.), είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν. Κατά το άρθρο 171 παρ. 1 δ' και παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δ. απόλυτη ακυρότητα υπάρχει που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α Κ.Ποιν.Δ. λόγο αναιρέσεως εάν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν την εμφάνιση, την εκπροσώπηση, την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και των δικαιωμάτων που του παρέχονται στις περιπτώσεις και με τις διατυπώσεις που ορίζει ο νόμος. Αν ο κατηγορούμενος ζήτησε να ασκήσει δικαίωμα που του παρέχεται από το νόμο και το δικαστήριο του το αρνήθηκε, ή παρέλειψε να αποφανθεί για τη σχετική αίτηση.
Περαιτέρω στον ισχύοντα από 20-3-2013 Ν. 4139/2013 "Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α' 74/20/03/2013) και το άρθρο 20 αυτού (διακίνηση ναρκωτικών) ορίζεται, ότι "1. Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 21, 22 και 23, διακινεί παράνομα ναρκωτικά, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον οκτώ (8) ετών και με χρηματική ποινή μέχρι τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ευρώ. 2. Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 29, ως έγκλημα διακίνησης ναρκωτικών νοείται κάθε πράξη με την οποία συντελείται η κυκλοφορία ναρκωτικών ουσιών ή πρόδρομων ουσιών που αναφέρονται στους πίνακες της παραγράφου 2 του άρθρου 1 και ιδίως η εισαγωγή, η εξαγωγή, η διαμετακόμιση, η πώληση, η αγορά, η προσφορά, η διανομή, η διάθεση, η αποστολή, η παράδοση, η αποθήκευση, η παρακατάθεση, η παρασκευή, η κατοχή, η μεταφορά, η νόθευση, η πώληση νοθευμένων ειδών μονοπωλίου ναρκωτικών ουσιών, .... 3. Αν περισσότερες πράξεις διακίνησης αφορούν την ίδια ποσότητα ναρκωτικών συντρέχει μόνο ένα έγκλημα διακίνησης. Κατά την επιμέτρηση της ποινής λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των επί μέρους πράξεων διακίνησης, το είδος, η συνολική ποσότητα και η καθαρότητα του ναρκωτικού, καθώς και η βαρύτητα των σχετικών επιπτώσεων στην υγεία. Κατά το αναφερόμενο σε ιδιαίτερα διακεκριμένες περιπτώσεις άρθρο 23 του ίδιου ως άνω νόμου, στην παρ. 2 περ. α' 2η περίπτωση αυτού, ορίζεται, ότι με ισόβια κάθειρξη, καθώς και με χρηματική ποινή από πενήντα χιλιάδες (50.000) ευρώ μέχρι ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ τιμωρείται ο δράστης των πράξεων των άρθρων 20 και 22, όταν κατ' επάγγελμα διακινεί ναρκωτικές ουσίες και το προσδοκώμενο όφελος του δράστη στις ανωτέρω περιπτώσεις υπερβαίνει το ποσό των εβδομήντα πέντε χιλιάδων (75.000) ευρώ. Περαιτέρω, όταν η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών διαπράττεται από περισσότερους από έναν δράστες "από κοινού", το προσδοκώμενο όφελος, το οποίο υπερβαίνει το ποσό των 75.000 ευρώ, θα προσδιορισθεί μία φορά και θα αντιστοιχεί σε όλους μαζί τους δράστες, (ανεξάρτητα από τη μορφή της συμμετοχής εκάστου και ανεξάρτητα πόσοι εξ αυτών είναι γνωστής ταυτότητας σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και πόσοι εξ αυτών έχουν συλληφθεί ή έχουν παραπεμφθεί σε δίκη), χωρίς το όφελος να επιμερίζεται μεταξύ τους (ΟλΑΠ 1/2015). Παράλληλα, κατά τη διάταξη του άρθρου 13 περ. στ' του ΠΚ κατ' επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος συντρέχει, όταν από την επανειλημμένη τέλεση της πράξης ή από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης με πρόθεση επανειλημμένης τέλεσης της πράξης, προκύπτει σκοπός του δράστη για πορισμό εισοδήματος. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για την κατ' επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος απαιτείται, αντικειμενικά μεν επανειλημμένη τέλεση αυτού, χωρίς απαραιτήτως να έχει προηγηθεί και καταδίκη του δράστη υποκειμενικά δε σκοπός του δράστη να πορισθεί εισόδημα από την επανειλημμένη τέλεσή του. Επίσης, κατ' επάγγελμα τέλεση συντρέχει και όταν η αξιόποινη πράξη τελείται για πρώτη φορά, όχι όμως ευκαιριακώς, αλλά βάσει σχεδίου, δηλαδή, όταν από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης και την οργανωμένη ετοιμότητά του με πρόθεση επανειλημμένης τέλεσης, προκύπτει σκοπός αυτού για πορισμό εισοδήματος. Η κατ' επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος αποτελεί επιβαρυντική περίσταση που επιτείνει την τιμώρηση του βασικού εγκλήματος. Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 30 παρ.4 του ν 4139/2013 δεν προβλέπεται για την διακεκριμένη περίπτωση διακίνησης ναρκωτικών του άρθρου 23 ιδίου νόμου δυνατότητα ευνοϊκής μεταχείρισης εξαρτημένου από τα ναρκωτικά προσώπου.
Σύμφωνα με το άρθρο 463 παρ. 4 του ισχύοντος από 1.7.2019 Π.Κ. "Όπου σε ειδικούς νόμους απειλείται μόνο ποινή ισόβιας κάθειρξης, προστίθεται διαζευκτικά και η πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών". Στην ευνοϊκή αυτή ρύθμιση οδήγησε η διαπίστωση ότι σε πολλούς ειδικούς ποινικούς νόμους οι ποινές που προβλέπονταν ήταν υπερβολικά υψηλές και δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματική κοινωνική βλάβη που επέφερε η αντίστοιχη αξιόποινη πράξη. Για την εφαρμογή της διάταξης αυτής δεν ενδιαφέρει εάν από τον ειδικό ποινικό νόμο μαζί με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης προβλέπεται και χρηματική ποινή αλλά εάν η μόνη προβλεπόμενη στερητική της ελευθερίας ποινή είναι αυτή της ισόβιας κάθειρξης και όχι διαζευκτικά και κάποια άλλη στερητική της ελευθερίας ποινή. Η λέξη "μόνο" αναφέρεται στη στερητική της ελευθερίας ποινή της ισόβιας κάθειρξης, ανεξάρτητα αν προβλέπεται μαζί με αυτήν και χρηματική ποινή. Με τη ρύθμιση αυτή του άρθρου 463 παρ. 4, επέρχεται εναρμονισμός των ποινών των ειδικών ποινικών νόμων, σε καθένα των οποίων δεν ήταν δυνατόν να γίνει συγκεκριμένη αναφορά, με αυτές του ισχύοντος από 1.7.2019 Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με τις οποίες η ποινή της ισόβιας κάθειρξης προβλέπεται εναλλακτικά με πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών για τα εγκλήματα που προσβάλλουν τα σημαντικότερα έννομα αγαθά, για τα οποία προσήκει η αυστηρότατη τιμωρία, όπως είναι η εσχάτη προδοσία (άρθρο 134 ΠΚ), η επιβουλή της ακεραιότητας της χώρας (άρθρο 138 ΠΚ) και η ανθρωποκτονία με πρόθεση (άρθρο 299 ΠΚ) ή όταν προκαλείται θάνατος πολλών ανθρώπων, ως αποτέλεσμα άλλης αξιόποινης πράξης (άρθρο 290 ΠΚ) προβλέπεται η ποινή της ισόβιας κάθειρξης και όχι διαζευκτικά και κάποια άλλη ποινή στερητική της ελευθερίας. Το γεγονός ότι για το έγκλημα αυτό, ο δράστης του οποίου αποβλέπει σε οικονομικό όφελος άνω των 75.000 ευρώ, προβλέπεται σωρευτικά και χρηματική ποινή δεν αποκλείει την εφαρμογή της ως άνω ευνοϊκής ρύθμισης και στην περίπτωση αυτή, αφού η λέξη "μόνο" αναφέρεται, κατά τα ποοεκτεθέντα, στη στερητική της ελευθερίας ποινή.
Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 2 ΚΠοινΔ συνάγεται, ότι αν η νέα εκδίκαση της υπόθεσης διατάχθηκε ύστερα από αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε μόνο από τον καταδικασθέντα ή προς όφελός του, ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής η νέα συζήτηση διεξάγεται εξαρχής μεν, αν αναιρέθηκε η απόφαση εξ ολοκλήρου, κατά το μέρος δε που αναιρέθηκε, όταν η αναίρεση υπήρξε μερική, διότι, στη δεύτερη περίπτωση, κατά τα λοιπά μέρη της αναιρεθείσας απόφασης, για τα οποία δεν προβλήθηκαν λόγοι αναίρεσης ή οι τυχόν προβληθέντες απορρίφθηκαν από την αναιρετική απόφαση, η προσβληθείσα απόφαση κατέστη αμετάκλητη (άρθρο 546 ΚΠοινΔ), οπότε και δεν επιτρέπεται νέα συζήτηση επί των μερών τούτων, γι' αυτό και όταν προτείνονται λόγοι αναίρεσης, κατά των μερών αυτών, τυγχάνουν, κατ' άρθρο 57 ΚΠοινΔ, απαράδεκτοι, αφού προσκρούουν στο δεδικασμένο που γεννήθηκε ως προς αυτά, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι τα εν λόγω κεφάλαια είναι αυτοτελή και η υπόστασή τους δεν εξαρτάται από το αναιρεθέν μέρος. Ειδικότερα, αν αναιρεθεί καταδικαστική απόφαση, μόνο ως προς την επιμέτρηση της ποινής, η νέα συζήτηση ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής περιορίζεται μόνο ως προς το κεφάλαιο αυτό. (ΑΠ 1040/2019).
Εξάλλου, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Ποιν.Δ., και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.
Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθ. 103/2018 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών (μεταφορά, κατοχή, αποθήκευση) από κοινού και κατ' επάγγελμα με προσδοκώμενο όφελος άνω των 75.000 ευρώ και επιβλήθηκε σ' αυτόν η ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Με την υπ' αριθ. 319/2020 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, η ανωτέρω απόφαση αναιρέθηκε εν μέρει και συγκεκριμένα μόνο κατά τη διάταξή της, που αφορά την επιμέτρηση της ποινής, που καταγνώσθηκε στον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο κατ' εφαρμογή της επιεικέστερης διάταξης του άρθρου 463 παρ. 4 νέου Π.Κ.. Στη συνέχεια το Πενταμελές Εφετείο Ναυπλίου, ως Δικαστήριο της παραπομπής επέβαλε στον αναιρεσείοντα την ποινή της ισόβιας κάθειρξης με το ακόλουθο σκεπτικό: "...λαμβανομένου υπόψη ότι η υπ' αριθ. 319/2020 απόφαση του Αρείου Πάγου, δεν αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την διάταξή της περί της συνδρομής της επιβαρυντικής περίστασης του άρθρου 23 παρ. 2 περ. α του Ν. 4139/2013 (αλλά αναίρεσε την ως άνω προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την ποινή για τυχόν νέα επιμέτρηση αυτής), ότι επιπλέον ο 2ος κατηγορούμενος δεν κρίθηκε εξαρτημένος (ώστε για την ποινική του μεταχείριση να εφαρμοστεί το άρθρο 30 του Ν. 4139/2013) και ότι δεν χορηγήθηκε σ' αυτόν ομόφωνα σ' αυτόν ελαφρυντικό - είναι, ότι η ποινή του δεύτερου κατηγορουμένου δεν μπορεί να είναι κατώτερη από ισόβια κάθειρξη. Κατά την ίδια γνώμη (της πλειοψηφίας), δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω το άρθρο 463 παρ. 4 του ΠΚ [μεταβατική διάταξη του νέου ΠΚ (ν. 4619/2019)], καθόσον, το αδίκημα του άρθρου 23 παρ. 2 περ α του Ν. 4139/2013 δεν απειλείται μόνο με ποινή ισόβιας κάθειρξης αλλά και με χρηματική ποινή".
'Εκρινε, δηλαδή, το δικαστήριο της ουσίας (εσφαλμένα όπως θα αναφερθεί παρακάτω) ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 463 παρ. 4 ΠΚ επειδή το αδίκημα του άρθρου 23 παρ. 2 περ. α του ν. 4193/2013, για το οποίο κρίθηκε ένοχος ο αναιρεσείων δεν απειλείται μόνο με ποινή ισόβιας κάθειρξης, αλλά και με χρηματική ποινή.
Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της μετ' αναίρεση παραπομπής απάντησε επί του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος για εφαρμογή του άρθρου 463 παρ. 4 ΠΚ και συνεπώς ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠοινΔ τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίον πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας είναι αβάσιμος. Από την επισκόπηση δε των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου μετά την ανάγνωση κάθε εγγράφου, έδιδε το λόγο στον αναιρεσείοντα για να προβεί σε σχολιασμό του περιεχομένου του και να κάνει τις σχετικές παρατηρήσεις του. Επομένως ο τέταρτος λόγος αναίρεσης ο θεμελιούμενος στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' Κ.Ποιν.Δ. λόγω απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο από την παραβίαση του δικαιώματος από το άρθρο 358 Κ.Ποιν.Δ. του αναιρεσείοντος να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικά με το περιεχόμενο των εγγράφων που αναγνώσθηκαν είναι αβάσιμος.
Περαιτέρω με τις ανωτέρω παραδοχές το ως άνω Δικαστήριο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 463 παρ. 4 ΠΚ σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 23 παρ. 2 περ. α' του ν. 4139/2013 καθόσον, όπως κρίθηκε και με την προεκδοθείσα απόφαση του Αρείου Πάγου, εφαρμοστέα στην περίπτωση της άνω επιβαρυντικής περίστασης είναι ως επιεικέστερη η διάταξη του άρθρου 463 παρ. 4 ΠΚ με την οποία προβλέπεται διαζευτικά και η πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών και συνεπώς είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναίρεσης ο θεμελιούμενος στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Ποιν.Δ., με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του νόμου. Οι λοιποί λόγοι αναίρεσης περί απόλυτης ακυρότητας, έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων αναφέρονται σε παραδοχές της προηγούμενης υπ' αριθ. 103/2018 απόφασης του ιδίου Δικαστηρίου και συγκεκριμένα στην παραδοχή της ιδιαίτερα επιβαρυντικής περίστασης της τέλεσης της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών κατ' επάγγελμα και με προσδοκώμενο όφελος άνω των εβδομήντα πέντε χιλιάδων (75.000) ευρώ, στην παραδοχή της τέλεσης της πράξης κατά συναυτουργία, στην παραδοχή της μη συνδρομής στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ιδιότητας του εξαρτημένου από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και της μη συνδρομής ελαφρυντικών περιστάσεων. Αυτά όμως έχουν κριθεί αμετάκλητα από την υπ' αριθ. 319/2020 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου πάγου, με την οποία η ως άνω απόφαση 103/2018 αναιρέθηκε εν μέρει και ειδικότερα όσον αφορά τον αναιρεσείοντα, μόνο ως προς την επιμέτρηση της ποινής. Επομένως, οι λόγοι αυτοί κατά τα προεκτεθέντα στη νομική σκέψη της παρούσας προβάλλονται απαραδέκτως.
Κατ' ακολουθία, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 58/2020 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου και ειδικότερα ως προς τη διάταξή της περί επιβολής στον αναιρεσείοντα της ποινής της ισόβιας κάθειρξης και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο για νέα συζήτηση, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει την υπόθεση (άρθρο 519 Κ.Ποιν.Δ.) κατά τα λοιπά πρέπει να απορριφθούν οι αιτήσεις αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΣ
ΑΝΑΙΡΕΙ εν μέρει ως προς τον Γ. Δ. - Κ. την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 58/2020 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου κατά τη διάταξή της περί επιβολής στον αναιρεσείοντα ποινής ισόβιας κάθειρξης.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση ως προς το αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο της ουσίας που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατά τα λοιπά τις αναφερόμενες στο σκεπτικό αιτήσεις του αναιρεσείοντος για αναίρεση της ανωτέρω αποφάσεως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2022.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Αυγούστου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ          Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ