Αριθμός γνωμοδότησης: 8/2018
Προς τον κ. Διευθυντή του Καταστήματος Κράτησης Νιγρίτας
(διά του κ. Εισαγγελέως Εφετών Θεσσαλονίκης).
Με το ερώτημά σας ζητάτε να διευκρινιστεί εάν αν σε βάρος του K.M. του Γ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας, θα εκτελεστεί η με αριθμό 1637/10.10.2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ή η με αριθμό 1947/10.10.2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών.
Επί του ερωτήματος αυτού σας γνωρίζουμε τα εξής:
Ι. Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρ. 94-97 ΠΚ, οι περί συρροής εγκλημάτων και καθορισμού συνολικής γι’ αυτά ποινής ορισμοί εφαρμόζονται και αυτεπάγγελτα από το δικαστή, ως αναγόμενοι στην επιμέτρηση της ποινής και όταν τα συρρέοντα εγκλήματα εκδικάστηκαν διαδοχικά και εκδόθηκαν περισσότερες αποφάσεις, είτε από το ίδιο, είτε από διαφορετικά δικαστήρια, αρκεί να συντρέχουν οι όροι του άρ. 97 ΠΚ. Και στην περίπτωση αυτή η εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων χωρεί και πριν όλες οι καταδικαστικές αποφάσεις γίνουν αμετάκλητες, καθώς αυτό συνάγεται και από το άρ. 491β ΚΠΔ, κατά το οποίο επιτρέπεται επίσης έφεση και κατά απόφασης που καθόρισε συνολική ποινή, αν τα συρρέοντα εγκλήματα εκδικάστηκαν χωριστά κι εκδόθηκαν περισσότερες αποφάσεις, «η δε συνολική ποινή καθορίστηκε πριν όλες οι αποφάσεις αυτές γίνουν αμετάκλητες». Σε αυτά δεν αντιτίθεται η αναφερόμενη στην εκτέλεση περισσοτέρων αποφάσεων για συρρέοντα εγκλήματα διάταξη του άρθρου 551 ΚΠΔ, η οποία, καθώς και στην αιτιολογική έκθεση σημειώνεται, καθορίζει το αρμόδιο δικαστήριο για τον καθορισμό της εκτιτέας συνολικής ποινής σε εκτέλεση περισσοτέρων αμετάκλητων καταδικαστικών αποφάσεων κατά του αυτού προσώπου για διάφορα συρρέοντα εγκλήματα, διότι το άρθρο αυτό σκοπεί να ρυθμίσει την περίπτωση κατά την οποία δεν είχε καταστεί δυνατός για οποιοδήποτε λόγο ο καθορισμός της συνολικής ποινής πριν οι αποφάσεις αυτές καταστούν αμετάκλητες (βλ. ΟλΑΠ 4/2005, ΠοινΧρ 2005, σ. 787 = ΠοινΔικ 2005, σ. 660, επ’ αυτής Δ. Συμεωνίδη, Ο σχηματισμός συνολικής ποινής και η προσμέτρηση μη αμετάκλητων καταδικαστικών αποφάσεων υπό το πρίσμα της απόφασης 4/2005 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ΠοινΛογ 2005, σ. 35. Για το πριν την ανωτέρω Ολομέλεια καθεστώς βλ. Α. Ζύγουρα, Η δυνατότης καθορισμού συνολικής ποινής προ του αμετακλήτου των καταδικαστικών αποφάσεων, Αρμ. 2004, σ. 1226 επ., Λ. Μαργαρίτη, Το αμετάκλητο της αποφάσεως ως προϋπόθεση σχηματισμού συνολικής ποινής κατ’ άρθρο 551 ΚΠΔ, Υπερ. 2000, σ. 397 επ.). Από την απόφαση της παραπάνω Ολομέλειας του Ακυρωτικού δεν πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι για το σχηματισμό συνολικής ποινής κατ’ άρθρο 551 ΚΠΔ σε περίπτωση συρροής καταδικαστικών αποφάσεων (βλ. για τον όρο «συρροή καταδικαστικών αποφάσεων» Ι. Μανωλεδακη, Η συνολική ποινή και τα προβλήματα κατά την επιμέτρησή της, σε Πρακτικά του Α΄ Πανελλήνιου Συνεδρίου της ΕΕΠΔ, 1985, σ. 129 επ. = του ίδιου, Μελέτες για Εμβάθυνση στο Ποινικό Δίκαιο, Ζ΄ Έκδ., 2005, σ. 220 επ.) μπορούν να ληφθούν υπόψη αποφάσεις που δεν κατέστησαν ακόμη αμετάκλητες, ακόμη και πριν αυτές συναντηθούν με τις υπόλοιπες κατά την εκτέλεσή τους, διότι είναι διαφορετικό το ζήτημα αν οι αποφάσεις έχουν καταστεί αμετάκλητες και διαφορετικό αν συναντώνται ή όχι στην εκτέλεση. Πρώτα λοιπόν θα πρέπει να κριθεί για το σχηματισμό συνολικής ποινής κατ’ άρ. 551 ΚΠΔ ποιες αποφάσεις συναντώνται στην εκτέλεση κι εκκρεμεί γι’ αυτές σχετική παραγγελία προς εκτέλεσή τους και στη συνέχεια θα σχηματιστεί από αυτές συνολική ποινή, ανεξάρτητα αν έχουν καταστεί ή όχι αμετάκλητες, διότι αν δεν συναντώνται στην εκτέλεση, τότε δεν υφίσταται συρροή καταδικαστικών αποφάσεων, ώστε να σχηματισθεί συνολική ποινή κατ’ άρ. 551 ΚΠΔ (για την προϋπόθεση της συνάντησης των καταδικαστικών αποφάσεων κατά την εκτέλεση βλ. ΑΠ 382/2013, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΠεντΕφΑθ 39/1999, ΠοινΧρ Ν/2000, σ. 551, ΓνωμΕισΕφΠατρ 244/2016, ΠοινΔικ 2016, σ. 629, Λ. Μαργαρίτη, Εμβάθυνση στην Ποινική Δικονομία, Θεωρία – Νομολογία, 2006, σ. 838, Π. Παπανδρέου, σε Λ. Μαργαρίτη, ΚΠΔ Ερμηνεία κατ’ άρθρο, Τόμος ΙΙ, 2012, άρθρο 551, σ. 3459, αρ. περιθ. 2).
ΙΙ. Περαιτέρω, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρ. 87, 94, 97 ΠΚ και 551 παρ. 1 ΚΠΔ, συνάγεται ότι η απότιση των στερητικών της ελευθερίας ποινών που συναντώνται κατά την εκτέλεση, εφόσον δεν καταγνώσθηκε, γι’ αυτές μία συνολική ποινή, αποτελούμενη από τη βαρύτερη απ’ αυτές επαυξανομένη ανάλογα για κάθε μία από τις συντρέχουσες ποινές γίνεται διαδοχικά και όχι με συνέκτιση, η οποία δεν αναγνωρίζεται από την ποινική μας νομοθεσία, διότι ευνοεί τους καθ’ έξη εγκληματίες και επιπλέον αντίκειται προς τον επιδιωκόμενο σκοπό της επιβολής στον υπαίτιο ποινής, ανταποκρινόμενης στα συρρέοντα εγκλήματά του και στην εγκληματική διάθεση που ο ίδιος εκδήλωσε. Περαιτέρω διακοπή εκτέλεσης της ποινής που εκτίεται, είναι επιτρεπτή μόνο στις περιπτώσεις που ορίζονται στο άρ. 557 παρ. 1 ΚΠΔ. Κατά πάγια νομολογία είναι επίσης δυνατή η διακοπή της προσωρινής κράτησης κάποιου, όταν συμπίπτει με το χρόνο έκτισης από αυτόν ποινής που του επιβλήθηκε για άλλο έγκλημα, οπότε η προσωρινή κράτηση διακόπτεται μέχρι την ολοσχερή έκτιση της ποινής. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρ. 3 παρ. 10 του Ν. 2408/1996, ορίζεται ότι «προκειμένου να εκτιθούν ποινές φυλάκισης που έχουν μετατραπεί από προσωρινώς κρατούμενο για άλλο έγκλημα, γίνεται τυπική διακοπή της προσωρινής κράτησης και επαναφυλάκιση μόνο εάν ο προσωρινώς κρατούμενος δηλώσει ότι δεν καταβάλει το ποσό μετατροπής …». Η σειρά εκτέλεσης των αποφάσεων καθορίζεται από τον Εισαγγελέα που δίνει την σχετική παραγγελία, δηλαδή πρώτα εκτελείται η ποινή που αφορά την πρώτη παραγγελία και ακολουθούν οι επόμενες χρονικά παραγγελίες. Αν αυτός δώσει παραγγελία να εκτελεσθούν πολλές αποφάσεις, τότε εκτελείται πρώτη η παλαιότερη απόφαση και μετά ακολουθούν οι υπόλοιπες με την σειρά του χρόνου έκδοσής τους. Αυτό γίνεται, ώστε ν’ αποφευχθεί ο κίνδυνος να παραγραφεί κάποια ποινή παλαιότερης απόφασης, επειδή θα προκριθεί για εκτέλεση άλλη νεότερη απόφαση. Ο κανόνας αυτός δεν αναιρείται από το ότι η μία απόφαση αφορά εκτέλεση ποινής φυλάκισης και η άλλη εκτέλεση ποινής κάθειρξης. Αν αυτό γινόταν δεκτό, όταν είχε ολοκληρωθεί η έκτιση της κάθειρξης η φυλάκιση πιθανότατα θα είχε παραγραφεί (βλ. ΑΠ 382/2013, ό.π.).
ΙΙΙ. Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρ. 550 ΚΠΔ, που ρυθμίζει το ζήτημα της σύγκρουσης δύο δεδικασμένων με βάση την αρχή της επιείκειας προς τον καταδικασθέντα (in dubio pro mitiore), «[σ]την περίπτωση που υπάρχουν περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον του ίδιου προσώπου για την ίδια πράξη, εκτελείται μόνο εκείνη, που επιβάλλει την ελαφρότερη ποινή· αν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό, αποφαίνεται αμετάκλητα το αρμόδιο δικαστήριο (άρθρο 565 ΚΠΔ). Με την εκτέλεση της απόφασης που επιβάλλει την ελαφρότερη ποινή ακυρώνονται αυτοδικαίως όλες οι άλλες αποφάσεις». Αν όμως όλες οι αποφάσεις επιβάλλουν την ίδια ποινή, εκτελείται εκείνη που έγινε πρώτη αμετάκλητη (βλ. Λ. Μαργαρίτη, σε Λ. Μαργαρίτη / Ν. Παρασκευόπουλου – Γ. Νούσκαλη, Ποινολογία, άρθρα 50-133 ΠΚ, 8η έκδ., 2016, σ. 629-630, του ίδιου, Εμβάθυνση ό.π., σ. 879, του ίδιου, Εφαρμοσμένη Ποινική Δικονομία, Τόμος Δ΄, σ. 334, Π. Παπανδρέου, σε Λ. Μαργαρίτη, ό.π., άρθρο 550, σ. 3454, αρ. περιθ. 2, της ίδιας, Η συνολική ποινή, 2η έκδοση, 2008, σ. 275-276). Αρμόδιος δε να κρίνει είναι ο επιφορτισμένος με την εκτέλεση μίας από τις δύο αποφάσεις Εισαγγελέας (βλ. Λ. Μαργαρίτη, Εμβάθυνση, ό.π., σ. 880).
Για την εφαρμογή της ανωτέρω διάταξης, «ίδια» –προς κάποια άλλη– θεωρείται η εγκληματική πράξη που συγκροτείται από τα ίδια πραγματικά περιστατικά, δηλαδή, από τα ίδια κατά χρόνο, τόπο τέλεσης και λοιπές περιστάσεις ιστορικά γεγονότα (idem factum), από τα οποία απαρτίζεται, κατά τα ουσιώδη αντικειμενικά στοιχεία αυτής, και η έτερη πράξη, για την οποία το ίδιο πρόσωπο καταδικάσθηκε, με την έτερη αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση (βλ. ΠαραγγΕισΠρωτΑθ [Κ. Τζαβέλλα] 117058/2005, ΠοινΔικ 2006, σ. 283, Λ. Μαργαρίτη, Ποινολογία, ό.π., σ. 629 και τις εκεί παραπομπές στη νομολογία και τη θεωρία, υποσ. 19).
Από την ανωτέρω διάταξη, σε συνδυασμό με αυτή του άρ. 94 παρ. 3 ΠΚ, συνάγεται ότι η εκτέλεση περισσότερων αμετάκλητων καταδικαστικών αποφάσεων για την ίδια πράξη απαγορεύεται, όχι μόνο όταν κάθε μία από τις αποφάσεις αυτές αφορά μία, δηλαδή, την ίδια πράξη, αλλά και όταν η μία από τις αποφάσεις αυτές ή και όλες οι εκτελούμενες αμετάκλητες αποφάσεις, εκτός από την ταυτιζόμενη, σ’ αυτές, πράξη, περιλαμβάνουν καταδίκες και για άλλες πράξεις, σε συρροή, των οποίων οι ποινές προσμετρήθηκαν σε μία συνολική ποινή, αφού και μετά την προσμέτρηση των ποινών σε μία συνολική ποινή όλων των συρρεόντων εγκλημάτων, το κάθε ένα απ’ αυτά διατηρεί την αυτοτέλειά του και συνεπώς, μετά την –κατ’ εφαρμογή της διάταξης του άρ. 550 ΚΠΔ– ακύρωση της μίας εξ αυτών, μπορεί να χωρήσει νέα προσμέτρηση, ως προς τις λοιπές, τυχόν απομένουσες, περισσότερες της μιας, ποινές, κατ’ εφαρμογή, εν προκειμένω, της διάταξης του άρ. 94 παρ. 3 ΠΚ στην περίπτωση των περισσότερων καταδικαστικών αποφάσεων, εφόσον συντρέχει ο ίδιος λόγος (βλ. ΑΠ 450/1980 ΠοινΧρ Λ/1980, 654, ΠαραγΕισΠρωτΑθ [Κ. Τζαβέλλα] 117058/2005, ΠοινΔικ 2006, σ. 283, Λ. Μαργαρίτη, Ποινολογία, ό.π., σ. 630, υποσ. 21, Π. Μπρακουμάτσου, Νομολογιακή προσέγγιση του άρθρου 565 ΚΠΔ, ΠοινΧρ ΝΔ/2004, σ. 11, υποσ. 23).
Περαιτέρω, έχει κριθεί ότι παρά το γεγονός ότι η απόφαση που σχηματίζει συνολική ποινή δεν είναι καταδικαστική, η διάταξη του άρ. 550 ΚΠΔ εφαρμόζεται αναλογικά και στην περίπτωση που πρόκειται να εκτελεστούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αποφάσεις σχηματισμού συνολικής ποινής για τα ίδια εγκλήματα (δηλαδή στο πλαίσιο και των δύο συγχωνευτικών αποφάσεων προσμετρήθηκαν οι ίδιες συντρέχουσες ποινές από τις ίδιες επιμέρους αποφάσεις). Θα εκτελεστεί δηλαδή η ελαφρότερη συνολική ποινή (βλ. ΓνωμΕισΕφΑθ [Κ. Σταμάτη] 27757/23.6.1974 ΠοινΧρ ΚΔ/1974, σ. 713-714 = Κ. Σταμάτη, Ποινικά Σύμμεικτα, 1988, σ. 594-596, Λ. Μαργαρίτη, Εμβάθυνση, ό.π., σ. 883, Π. Παπανδρέου, σε Λ. Μαργαρίτη, άρθρο 550, ό.π., σ. 3455, αρ. περιθ. 5, της ίδιας, Η συνολική ποινή, ό.π., σ. 276).
Δυσχερέστερη είναι η επίλυση του ζητήματος, αν πρόκειται να εκτελεστεί απόφαση που προβαίνει στο σχηματισμό συνολικής ποινής και άλλη απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του ίδιου ή άλλου δικαστηρίου στο πλαίσιο της οποίας προσμετρήθηκαν μία ή περισσότερες ποινές για πράξεις της πρώτης (δηλαδή για την Α΄ συγχωνευτική προσμετρήθηκαν οι ποινές των αποφάσεων 1, 2 και 3, ενώ για την Β΄ συγχωνευτική προσμετρήθηκαν οι ποινές των αποφάσεων 1 και 2), στην περίπτωση αυτή θα εκτελεσθεί η απόφαση που έκρινε επί όλων των προς εκτέλεση αποφάσεων κι όχι αυτή που προέβη στο σχηματισμό ελαφρότερης συνολικής ποινής, γιατί δεν συντρέχουν στην περίπτωση αυτή περισσότερες αποφάσεις για την ίδια πράξη μόνο (πρβλ. για την περίπτωση του κατ’ εξακολούθηση εγκλήματος ΑΠ 635/1995, ΠοινΧρ 1995, σ. 951 = Υπερ. 1995, σ. 1109, Λ. Μαργαρίτη, Εμβάθυνση, ό.π., σ. 884, ο οποίος παρατηρεί «[η] ίδια λύση (με το κατ’ εξακολούθηση έγκλημα) πρέπει να δοθεί και για το ανάλογο στο χώρο της συρροής πρόβλημα»).
Στην προκείμενη περίπτωση, δυνάμει της με αριθμό 107/20.9.2018 παραγγελίας μας φυλακίστηκε στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας ο Κ.Μ. του Γ., κάτοικος Σερρών […], σε εκτέλεση των με αριθμούς: α) 1162/2017 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και β) 2716/5.10.2017 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, κατόπιν λήψης των από την ίδια ημέρα έγγραφων συναινέσεων […] για την εκτέλεσή τους από τον κ. Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης. Ακολούθως, κατόπιν υποβολής αντίστοιχων αιτημάτων από τον ανωτέρω κρατούμενο σχηματισμού συνολικής ποινής τόσο στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης, όσο και στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Σερρών εκδόθηκαν γι’ αυτόν την ίδια ημέρα, ήτοι στις 10.10.2018:
α) η με αριθμό 1947/2018 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών, στην οποία προσμετρήθηκαν οι ποινές: i) της με αριθμό 753/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών (από την οποία λήφθηκε η ποινή βάση), ii) της απόφασης με αριθμό 1162/2017 του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και iii) της με αριθμό 2716/2017 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης και σχηματίστηκε συνολική ποινή φυλάκισης πέντε (5) ετών και δώδεκα (12) μηνών και
β) η με αριθμό 1637/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, στην οποία προσμετρήθηκαν οι ποινές: i) της με αριθμό 1162/2017 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (από την οποία λήφθηκε η ποινή βάση) και ii) της με αριθμό 2716/2017 απόφασης το Α΄ Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης. Με τη με αριθμό Β. Συγχ. 86/11.10.2018 παραγγελία μας διατάχθηκε η εκτέλεση της με αριθμό 1947/2018 συγχωνευτικής απόφασης και με τη μεταγενέστερη από 16.10.2018 παραγγελία του κ. Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης παραγγέλθηκε η εκτέλεση της έτερης με αριθμό 1637/2018 συγχωνευτικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.
Προκειμένου να συμπεριληφθεί η με αριθμό 753/14.6.2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών –που είχε επιβάλει στον αιτούντα τη βαρύτερη ποινή φυλάκισης τεσσάρων (4) ετών– στο σχηματισμό συνολικής ποινής κι έτσι κατ’ αποτέλεσμα να θεμελιωθεί η αρμοδιότητα του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών για το σχηματισμό συνολικής ποινής (κατ’ οικονομία, παρά το γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση δεν είχε ακόμη συναντηθεί στην εκτέλεση με τις λοιπές με τη χορήγηση αντίστοιχης εισαγγελικής παραγγελίας προς εκτέλεσή της) ο αιτών παραιτήθηκε αυθημερόν, νομότυπα, με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη ([…]), ενώπιον του αρμόδιου Γραμματέα του Πρωτοδικείου Σερρών από την ασκηθείσα κατ’ αυτής με αριθμό έκθεσης …/21.6.2018 έφεσή του και συντάχθηκε η με αριθμό 18/10.10.2018 έκθεση παραίτησης. Με τον τρόπο αυτό εκδόθηκαν δύο αποφάσεις σχηματισμού συνολικής ποινής, η μία (του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης), με απόντα τον αιτούντα, που σχημάτισε συνολική ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών και δώδεκα (12) μηνών και β) η δεύτερη (του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών), με παρόντα διά πληρεξουσίου αυτόν, που σχημάτισε συνολική ποινή πέντε (5) ετών και δώδεκα (12) μηνών.
Περαιτέρω, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα εξής: α) και στις δύο συγχωνευτικές αποφάσεις το Δικαστήριο έλαβε την ίδια προσμέτρηση [φυλάκιση δώδεκα (12) μηνών] από την ποινή φυλάκισης είκοσι πέντε (25) μηνών της με αριθμό 2716/2017 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης κι έτσι δεν τίθεται θέμα προσβολής της αρχής in dubio pro mitiore με κριτήριο την προσαύξηση της ποινής βάσης και β) αν δεν είχε εκδοθεί η με αριθμό 1947/2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών, η πορεία της υπόθεσης θα κατέληγε στο ίδιο δικονομικό αποτέλεσμα. Ειδικότερα, μετά την (πιθανολογούμενη) απόρριψη της παραπάνω έφεσης του αιτούντος κατά της με αριθμό 753/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών ως απαράδεκτης, λόγω νομότυπης παραίτησης από αυτήν (άρ. 475 και 476 παρ. 1 ΚΠΔ), η συνολική ποινή της με αριθμό 1637/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης δεν θα επιτρεπόταν (ως ελαφρότερη) να αποτελέσει την ποινή βάση της νέας συγχώνευσης (άρ. 551 παρ. 3β ΚΠΔ), αλλά το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σερρών θα ήταν αρμόδιο 551 παρ. 2α ΚΠΔ, όπως ισχύει, να σχηματίσει συνολική ποινή, με ποινή βάση την ποινή της με αριθμό της 753/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών, όπως ακριβώς συνέβη με την (κατ’ οικονομία) έκδοση της με αριθμό 1947/2018 απόφασης σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών.
Επομένως, κατά του Κ.Μ. του Γ., κατοίκου Σερρών […] και ήδη κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας θα εκτελεστεί μόνο η με αριθμό 1947/2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών, η οποία, κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματός του που αποσκοπούσε στην ταχύτερη εκκαθάριση της ποινικής του κατάστασης, έλαβε υπόψη μία παραπάνω καταδικαστική σε βάρος του απόφαση, παρά το γεγονός ότι η συνολική ποινή που προσμετρήθηκε είναι βαρύτερη από αυτή της με αριθμό 1637/2018 απόφασης σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, χωρίς εν προκειμένω να παραβιάζεται η αρχή in dubio pro mitiore από την οποία διαπνέεται η διάταξη του άρ. 550 ΚΠΔ. Με την εκτέλεση της απόφασης αυτής ακυρώνεται αυτοδικαίως (κατ’ άρ. 550β ΚΠΔ, αναλογικά εφαρμοζόμενο) η με αριθμό 1637/2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.
Κατ’ ακολουθία των όσων προεκτέθηκαν, στην υπό κρίση περίπτωση, θα εκτελεστεί μόνο η με αριθμό 1947/2018 απόφαση σχηματισμού συνολικής ποινής του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Σερρών.
Σέρρες, 26.11.2018
Χρήστος Νάϊντος
Αντεισαγγελεύς Πρωτοδικών