ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Αν αναιρεθεί η απόφαση επί της έφεσης που επέβαλε ποινή κάτω των 6 μηνών, η τελευταία έπαυσε να υφίσταται και συνεπώς στη μετ' αναίρεση συζήτηση δεν τίθεται θέμα υφ' όρον παραγραφής της ποινής εφόσον η πρωτόδικη ποινή είναι άνω των 6 μηνών. Όμοια και η ΑΠ 1164/2006.
Απόφαση 262 / 2021 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
Αριθμός 262/2021
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αβροκόμη Θούα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ναυσικά Φράγκου, Γρηγόριο Κουτσοκώστα - Εισηγητή, Πηνελόπη Παρτσαλίδου - Κομνηνού και Σταματική Μιχαλέτου, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 2 Φεβρουαρίου 2021, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αριστέας Θεοδόση, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Δ. Μ.του Ι., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Ζευκιλή, για αναίρεση της υπ' αριθμ. ΒΤ1322/2020 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1η Οκτωβρίου 2020 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 1181/2020.
Αφού άκουσε Την Εισαγγελέα, η οποία πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η υπό κρίση από 1-10-2020 αίτηση, με αριθμό 12/2020, του Δ. Μ. του Ι., κατοίκου ..., για αναίρεση της απόφασης ΒΤ 1322/2020 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για τις αξιόποινες πράξεις της μη καταβολής εργατικών και εργοδοτικών εισφορών (άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του ΑΝ 86/1967) και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, περιέχει δε λόγους αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' και Θ' του ΚΠοινΔ (εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικών ποινικών διατάξεων και υπέρβαση εξουσίας) και, συνεπώς, είναι παραδεκτή. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' και 2 εδ. α' του Ν. 4689/2020, "1. Κύριες ποινές: α) φυλάκισης διάρκειας μέχρι έξι (6) μηνών ή β) χρηματικές ποινές ή γ) ποινές παροχής κοινωφελούς εργασίας, που έχουν επιβληθεί με αποφάσεις, οι οποίες έχουν εκδοθεί μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος, εφόσον οι αποφάσεις δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες και οι ποινές αυτές δεν έχουν εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος, παραγράφονται και δεν εκτελούνται, υπό τον όρο ότι ο καταδικασθείς δεν θα τελέσει μέσα σε δύο (2) έτη από τη δημοσίευση του παρόντος νέα αξιόποινη πράξη από δόλο, για την οποία θα καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι (6) μηνών...2. Οι μη εκτελεσθείσες κατά την παρ. 1 αποφάσεις τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα...". Περαιτέρω, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Εξάλλου, με τη διάταξη του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Θ' του ΚΠοινΔ, θεσπίζεται ως λόγος αναίρεσης της απόφασης και η υπέρβαση εξουσίας, η οποία υπάρχει όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του δίδει ο νόμος. Η υπέρβαση εξουσίας εμφανίζεται με τη θετική και την αρνητική μορφή. Θετική υπέρβαση εξουσίας υπάρχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας αποφασίζει για ζήτημα, το οποίο δεν υπάγεται στη δικαιοδοσία του. Αρνητική υπέρβαση εξουσίας υπάρχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραλείπει να αποφασίσει για ζήτημα, για το οποίο έχει υποχρέωση στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του. Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, επισκόπηση των στοιχείων της δικογραφίας, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την απόφαση AM 7608/2015 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος, για τις αξιόποινες πράξεις της μη καταβολής εργατικών και εργοδοτικών εισφορών (άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του ΑΝ 86/1967) και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών για κάθε πράξη και συνολικά ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών. Κατά της καταδικαστικής αυτής απόφασης, ο κατηγορούμενος άσκησε, ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, την έφεση 1805/2015, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση ΒΤ 3727/2016, με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος για τις ίδιες πράξεις και επιβλήθηκε σ' αυτόν φυλάκισης έξι (6) μηνών για κάθε πράξη και συνολικά ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών. Κατά της απόφασης αυτής ο κατηγορούμενος άσκησε την από 20-12-2016 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση 371/2018 του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε, ως προς τον κατηγορούμενο, η ως άνω απόφαση ΒΤ 3727/2016 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά και παραπέμφθηκε η υπόθεση, ως προς το μέρος που αναιρέθηκε, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο (Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά). Στη συνέχεια, εκδικάστηκε εκ νέου, μετ' αναίρεση, η ως άνω έφεση του κατηγορουμένου κατά της προαναφερομένης απόφασης 7608/2015 του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά) και εκδόθηκε η απόφαση ΒΤ 3293/2018 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος για τις ίδιες πράξεις και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης πέντε (5) μηνών για κάθε πράξη και συνολικά ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών. Κατά της απόφασης αυτής ο κατηγορούμενος άσκησε την από 26-11-2018 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση 336/2019 του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω απόφαση ΒΤ 3293/2018 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά και παραπέμφθηκε η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο (Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά). Στη συνέχεια, εκδικάστηκε εκ νέου, μετ' αναίρεση, η ως άνω έφεση του κατηγορουμένου κατά της προαναφερόμενης απόφασης 7608/2015 του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά) και εκδόθηκε η απόφαση ΒΤ ΒΤ 1322/18-9-2020 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος για τις ίδιες πράξεις και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης πέντε (5) μηνών για κάθε πράξη και συνολικά ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών. Κατά την τελευταία εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης στις 18-9-2020 ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, ο κατηγορούμενος προέβαλε, δια του εκπροσωπήσαντος αυτόν συνηγόρου του, τον ισχυρισμό ότι, κατά τη διάταξη του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' του Ν. 4689/27-5-2020, συνέτρεχε περίπτωση υπό όρο παραγραφής των επιμέρους δύο ποινών φυλάκισης πέντε (5) μηνών, που επιβλήθηκαν σ' αυτόν (κατηγορούμενο) για τις ως άνω πράξεις με την προηγούμενη απόφαση ΒΤ 3293/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και ότι κατά τη διάταξη της παρ. 2 εδ. α' του ίδιου άρθρου η εν λόγω απόφαση έπρεπε να τεθεί στο αρχείο. Το Δικαστήριο της ουσίας, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό, δεχόμενο ότι: α) τόσο η απόφασή του ΒΤ 3293/2018, όσο και η προηγούμενη ΒΤ 3727/2016 είχαν αναιρεθεί και, συνεπώς, δεν ίσχυαν κατά την 18η-9-2020 και β) η μόνη ισχύουσα τότε καταδικαστική σε βάρος του κατηγορουμένου απόφαση για τις εν λόγω πράξεις της μη καταβολής εργατικών και εργοδοτικών εισφορών (άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του ΑΝ 86/1967) ήταν εκείνη του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, δηλαδή η απόφαση AM 7608/2015 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, με την οποία, όμως, του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών για κάθε μία από τις πράξεις αυτές και συνολικά ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών, όπως προαναφέρθηκε, και, συνεπώς, δεν συνέτρεχε περίπτωση υπό όρο παραγραφής των επιμέρους δύο ποινών φυλάκισης, κατά τη διάταξη του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' του Ν. 4689/27-5-2020, αφού καθεμία από αυτές υπερέβαινε τους έξι μήνες. Έτσι, το Δικαστήριο της ουσίας ορθά ερμήνευσε τις διατάξεις του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' και 2 εδ. α' του Ν. 4689/27-5-2020, αφού η απόφασή του ΒΤ 3293/2018, είχε αναιρεθεί και, συνεπώς, δεν ίσχυε κατά την 18η-9-2020, μόνη δε ισχύουσα τότε καταδικαστική σε βάρος του κατηγορουμένου απόφαση για τις εν λόγω πράξεις ήταν πράγματι εκείνη του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, δηλαδή η απόφαση AM 7608/2015 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, με την οποία του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών για κάθε μία από αυτές και, συνεπώς, λόγω του ύψους καθεμιάς από αυτές δεν συνέτρεχε περίπτωση υπό όρο παραγραφής των επιμέρους δύο ποινών φυλάκισης, κατά τη διάταξη του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' του Ν. 4689/27-5-2020, συνακόλουθα δε το Δικαστήριο της ουσίας με την απόφασή του αυτή δεν υπερέβη την εξουσία του. Κατ' ακολουθίαν τούτων, οι υποστηρίζοντες τα αντίθετα λόγοι της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' και Θ' του ΚΠοινΔ, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 64 παρ. 1 εδ. α' και 2 εδ. α' του Ν. 4689/2020 και για υπέρβαση εξουσίας, είναι αβάσιμοι. Σύμφωνα με όλα αυτά και, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης. Τέλος, πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης (άρθρο 578 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 1-10-2020 αίτηση, με αριθμό 12/2020, του Δ. Μ. του Ι., κατοίκου ..., για αναίρεση της απόφασης ΒΤ 1322/2020 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά.
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Φεβρουαρίου 2021.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Μαρτίου 2021.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ