ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Εν κάποιος παραβιάζει ή δεν σέβεται, αστικούς κανόνες η συνδρομή στο πρόσωπό του της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης δεν έχει έρεισμα στο νόμο, το δε λευκό ποινικό μητρώο απλά συνεκτιμάται από το Δικαστήριο στα πλαίσια που ορίζονται από τις διατάξεις των άρθρων 177 και 178 Κ.Π.Δ. για τον σχηματισμό της δικανικής του κρίσης για την ύπαρξη του σύννομου βίου προκειμένου ν` αποφανθεί επί του αυτοτελούς αυτού ισχυρισμού. Καθίσταται φανερό πως για την θεμελίωση του σύννομου βίου λαμβάνεται υπόψη η συμπεριφορά του κηρυχθέντος ενόχου μέχρι την τέλεση της αξιόποινης πράξης λαμβανομένων μάλιστα υπόψη των περιστάσεων υπό τις οποίες τελέσθηκε η πράξη και επί πλέον προϋπόθεση της αποδοχής ή μη του σχετικού αυτοτελούς ισχυρισμού είναι η επιβλητέα σε εκατέρα των περιπτώσεων ποινή να είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας,αρχή η οποία παραβιάζεται όταν η ποινή, μετά την αναγνώριση ελαφρυντικής περίστασης, τελεί σε προφανή δυσαναλογία με την βαρύτητα του εγκλήματος και την ποινική απαξία της πράξης ως και την επελθούσα από το έγκλημα βλάβη. (ΟλΑΠ 2/2022 ).

Απόφαση 935 / 2022   (Ε. ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 935/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Βασδέκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ζαμπέτα Στράτα, Μαρία Λεπενιώτη - Εισηγήτρια, Σοφία Οικονόμου και Κωστούλα Πρίγγουρη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 13 Μαΐου 2022, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βιργινίας Σακελλαροπούλου, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει: 1) την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της αποφάσεως 68/2021 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, με κατηγορούμενο τον Β. Β. του Γ., κάτοικο ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Νικολακόπουλο, 2) την αίτηση του αναιρεσείοντα κατηγορουμένου Β. Β. του Γ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Νικολακόπουλο, για αναίρεση της ίδιας ως άνω αποφάσεως και με υποστηρίζοντες την κατηγορία τους: 1. Κ. Κ. του Ι., κάτοικο ... ο οποίος παραστάθηκε με τους πληρεξουσίους δικηγόρους του Χριστόφορο Γκλαβένο και Γεώργιο Σκαλίμη. 2. Α. Δ. του Χ., κάτοικο ... η οποία παραστάθηκε με τους πληρεξουσίους δικηγόρους του Χριστόφορο Γκλαβένο και Γεώργιο Σκαλίμη. 3. Κ. Κ. του Φ., κάτοικο ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Γκλαβένο και 4. Σ. Σ. του Μ., κάτοικο ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χριστόφορο Γκλαβένο.

Το Τριμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και α) ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ζαχαρίας Κοκκινάκης, ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. 51/8.12.2021 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Δέσποινας Χρονοπούλου, Σωφρονιάδη, β) ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29.11.2021 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1172/2021.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα η οποία: 1) αναφέρθηκε στην υπ' αριθμ. 51/8.12.2021 αίτηση αναιρέσεως του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ζαχαρία Κοκκινάκη και πρότεινε να γίνει δεκτή και 2) πρότεινε: α) να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, περί συνδρομής στο πρόσωπο του, της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 133 περ. β' του ν. Π.Κ, αναγκαίως και ως προς την περί ποινής διάταξή της και β) να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο ως άνω μέρος, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως, ενώ κατά τα λοιπά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου, καθώς και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 29/11//2021αίτηση του Β. Β. του Γ. κατοίκου ... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 68/2021 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας, η οποία καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο, κατ' άρθρο 473 παρ.2 και 3 εδαφ. α του ΚΠοινΔ, ειδικό βιβλίο στις 10/11/2021 και με την οποία αυτός κηρύχθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή και καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών και τριάντα (30) μηνών, η οποία μετετράπη σε χρηματική προς 5 ευρώ ημερησίως, έχει ασκηθεί νομότυπα με δήλωσή του που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 30/11/2021 και εμπρόθεσμα. Επομένως είναι παραδεκτή (άρθρ.466, 473 παρ.2,3, 474 παρ. 1, 4 ΚΠοινΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των λόγων της, συνεκδικαζόμενη, λόγω της πρόδηλης μεταξύ τους συνάφειας, με την ασκηθείσα στις 8-12-2021 με αριθμό εκθέσεως 51/2021 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της ιδίας ως άνω απόφασης, η οποία έχει ασκηθεί νομότυπα (άρθρ. 505 παρ. 2 ΚΠοινΔ) και εμπρόθεσμα (άρθρ. 507 ΚΠοινΔ) ήτοι μέσα σε ένα μήνα από την καταχώρηση της προσβαλλόμενης απόφασης καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 του Κ.Ποιν.Δ και είναι παραδεκτή. Η απαιτούμενη, από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ` του Κ.Ποιν.Δ., εκτείνεται όχι μόνον στην κρίση για την ενοχή, αλλά και στην κρίση για την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών. Τέτοιοι αυτοτελείς ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 171 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δ. από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή στην άρση ή μείωση της ικανότητας καταλογισμού ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής. Η παραδοχή ή απόρριψη ενός τέτοιου ισχυρισμού, όπως είναι και ο ισχυρισμός για την αναγνώριση ελαφρυντικής περιστάσεως, ο οποίος κατατείνει σε μείωση της ποινής κατά το μέτρο του άρθρου 83 Π.Κ., πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Διαφορετικά ιδρύεται λόγος αναίρεσης, για έλλειψη αιτιολογίας. Τα ανωτέρω τελούν βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω αυτοτελής ισχυρισμός προβάλλεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για την θεμελίωσή του, διότι διαφορετικά το Δικαστήριο της ουσίας δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους (Ολ.ΑΠ2/2005).

Ακόμη, σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο της ουσίας, για να καταλήξει στην αποδοχή ή στην απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπο του κατηγορουμένου ελαφρυντικής περιστάσεως, για την ύπαρξη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη τα αποδεικτικά μέσα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, κ.λπ.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τί προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, εφόσον δεν εξαιρέθηκαν ρητά. Πάντως, η αιτιολογία ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το Δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του, δεν μπορεί να είναι "επιλεκτική", δηλαδή να στηρίζεται μόνο σε ορισμένα πραγματικά δεδομένα της προδικασίας ή της ακροαματικής διαδικασίας, χωρίς να συνεκτιμά άλλα που εισφέρθηκαν σ` αυτή, γιατί τότε δημιουργούνται λογικά κενά και δεν μπορεί να κρίνεται μια τέτοια αιτιολογία, ως εμπεριστατωμένη (ΑΠ 1642/2019).

Ειδικότερα ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται κατά την διάταξη του άρθρου 84 παρ.2α ΠΚ "ότι ο υπαίτιος έζησε σύννομα ως τον χρόνο που έγινε το έγκλημα, περίσταση που δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του για ελαφρό πλημμέλημα" ."Σύννομη" χαρακτηρίζεται η ζωή του ατόμου όταν το τελευταίο καθόλη τη διάρκεια της ζωής του και μέχρι την στιγμή της τέλεσης της αξιόποινης πράξης, σέβεται τα έννομα αγαθά με την τήρηση των δικαιικών κανόνων που τα προστατεύουν, κατά την τέλεση πράξεων που ρυθμίζονται από σχετικό νόμο συμμορφώνεται μ` αυτόν ώστε το έγκλημα που έχει τελέσει να εμφανίζεται ως εξαίρεση σε αυτή τη σταθερή στάση της ζωής του, ως δυσάρεστη έκπληξη, ως γεγονός που ουδείς περίμενε από τον συγκεκριμένο δράστη. Έτσι ο σύννομος βίος δεν ταυτίζεται με το λευκό ποινικό μητρώο αλλά με την από πεποίθηση υποταγή στη νομιμότητα ως προς όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς του, κατάσταση που δεν εξασφαλίζεται με την ανυπαρξία καταδίκης του για αξιόποινη πράξη. Άλλωστε το μεν η παραβίαση των νόμων δεν θεμελιώνει πάντοτε αξιόποινη πράξη το δε πολλάκις αξιόποινες πράξεις παραμένουν στην αφάνεια. Συνακόλουθα αν κάποιος παραβιάζει ή δεν σέβεται, αστικούς κανόνες η συνδρομή στο πρόσωπό του της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης δεν έχει έρεισμα στο νόμο, το δε λευκό ποινικό μητρώο απλά συνεκτιμάται από το Δικαστήριο στα πλαίσια που ορίζονται από τις διατάξεις των άρθρων 177 και 178 Κ.Π.Δ. για τον σχηματισμό της δικανικής του κρίσης για την ύπαρξη του σύννομου βίου προκειμένου ν` αποφανθεί επί του αυτοτελούς αυτού ισχυρισμού. Καθίσταται φανερό πως για την θεμελίωση του σύννομου βίου λαμβάνεται υπόψη η συμπεριφορά του κηρυχθέντος ενόχου μέχρι την τέλεση της αξιόποινης πράξης λαμβανομένων μάλιστα υπόψη των περιστάσεων υπό τις οποίες τελέσθηκε η πράξη και επί πλέον προϋπόθεση της αποδοχής ή μη του σχετικού αυτοτελούς ισχυρισμού είναι η επιβλητέα σε εκατέρα των περιπτώσεων ποινή να είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας,αρχή η οποία παραβιάζεται όταν η ποινή, μετά την αναγνώριση ελαφρυντικής περίστασης, τελεί σε προφανή δυσαναλογία με την βαρύτητα του εγκλήματος και την ποινική απαξία της πράξης ως και την επελθούσα από το έγκλημα βλάβη. (ΟλΑΠ 2/2022 ). Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου της προσβαλλόμενης απόφασης, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Λάρισας δικάζοντας κατ' έφεση κήρυξε τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα Β. Β. ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή και συγκεκριμένα του ότι "Στην 36ηχ/θ ΠΕΟ Λάρισας - Βόλου, στις 23-07-2014 και ώρα 1:35, από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης του και προξένησε τον θάνατο περισσότερων άλλων. Συγκεκριμένα οδηγώντας επί της ανωτέρω οδού με κατεύθυνση προς Βόλο, το με αρ. κυκλ. ... Δ.Χ.Φ. μετά του με αρ. ... ρυμουλκούμενου, δεν οδηγούσε με σύνεση, δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματος του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς, είχε φορτώσει καθ' υπέρβαση έως 20% του επιτρεπομένου το όχημα που οδηγούσε, δεν είχε διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση, κινούνταν με υπερβολική για τις συνθήκες ταχύτητα και δη με 77 χλμ./ώρα (με όριο τα 70 χλμ./ώρα) και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας (δηλ. το ρεύμα που χρησιμοποιούν τα οχήματα που κινούνται προς Λάρισα) και όπου έβαινε το κανονικώς κινούμενο με αριθμ. κυκλ. ... αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Φ.-Π. Κ. του Κ.. Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς αυτής ήταν να συγκρουστεί πλαγιομετωπικά με το ανωτέρω όχημα με σφοδρότητα. Από τη σύγκρουση αυτή, ως μόνης ενεργού αιτίας, υπέστησαν ο οδηγός Φ. - Π. Κ. του Κ. και οι συν επιβάτιδες αυτού Ι. και Α. Κ. του Κ., πολλαπλά βαρέα τραύματα, η τελευταία πρωτίστως στην κεφαλή και άπαντες καθ' όλο το σώμα τους και επήλθε ο θάνατος τους".

Μετά την απαγγελία της περί ενοχής του κατηγορουμένου απόφασης του Δικαστηρίου ο πληρεξούσιος δικηγόρος του κατηγορουμένου υπέβαλε το ακόλουθο κατά λέξη αίτημα" να αναγνωριστούν στον κατηγορούμενο οι ελαφρυντικές περιστάσεις των άρθρων 84 παρ. 2α' και ε' και 133 του ΠΚ". Επί του αιτήματος αυτού το Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι ο αιτών κατηγορούμενος έζησε σύννομα έως τον χρόνο που τέλεσε το έγκλημα και απέρριψε το αίτημα περί συνδρομής των ελαφρυντικών περιστάσεων των άρθρων 84 παρ. 2ε και 133 ΠΚ με την ακόλουθη κατά πιστή μεταφορά αιτιολογία "Στην προκείμενη περίπτωση ως προς το αίτημα αναγνώρισης των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α του ΠΚ στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, που υποβλήθηκε από τον συνήγορο του, από την ίδια αποδεικτική διαδικασία, αποδεικνύεται ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α του ΠΚ.

Επίσης, η τυχόν καλή διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τις ανωτέρω πράξεις και μέχρι σήμερα, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποδεικνύεται, η άσκηση επαγγέλματος προς βιοπορισμό, η οικογενειακή του κατάσταση και τυχόν απουσία παραβατικής συμπεριφοράς εκ μέρους του, δεν θεμελιώνουν θετική δραστηριότητα για μακρό χρόνο μετά την πράξη του, δηλωτική της μεταστροφής του χαρακτήρα του και της αρμονικής του διαβίωσης στην κοινωνία και δεν μπορούν να οδηγήσουν στην αναγνώριση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' του Π.Κ. στο πρόσωπό του και το σχετικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμο. Επίσης, ως προς το αίτημα αναγνώρισης των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 περ. δ και 133 του ΠΚ στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, που υποβλήθηκε από τον συνήγορο του, από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια (μεταμέλεια) μετά τις πράξεις του και για το λόγο της προηγούμενης επαγγελματικής του ιδιότητας σύμφωνα με την απολογία του δράστη, Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός περί αναγνώρισης στο πρόσωπο του κατηγορουμένου της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α Π.Κ., κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε σε αυτή την απαιτούμενη από τις προαναφερθείσες διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την απόρριψη α) του αυτοτελούς ισχυρισμού αναγνώρισης της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ.2ε ΠΚ καίτοι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή του, καθόσον δεν είχε προβληθεί κατά τρόπο σαφή και ορισμένο με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για την θεμελίωσή του και β) του αυτοτελούς ισχυρισμού αναγνώρισης της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 133 ΠΚ, απόρριψη την οποία θεμελίωσε με επάρκεια, όπως κατά λέξη αναφέρει, στην προηγούμενη επαγγελματική του ιδιότητα. Υπό τα δεδοµένα αυτά οι αιτιάσεις του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος που περιέχονται στον πρώτο λόγο αναίρεσης περί έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών του περί αναγνώρισης των ελαφρυντικών περιστάσεων των άρθρων 84 παρ.2ε και 133 ΠΚ ελέγχονται αβάσιμες και απορριπτέες. Τέλος η αιτίαση αυτού που περιέχεται στον δεύτερο λόγο αναίρεσης σύμφωνα με την οποία το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπερέβη θετικά την εξουσία του με την εκ προφανούς παραδρομής αρνητική κρίση του, στο ως άνω αιτιολογικό αυτής, σχετικά με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2δ ΠΚ, ήτοι με την αρνητική κρίση του επί αυτοτελούς ισχυρισμού που ο ίδιος δεν είχε προτείνει, κρίνεται απαράδεκτη και απορριπτέα ελλείψει σχετικού εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος .

Περαιτέρω, όπως προαναφέρθηκε το Δικαστήριο αναγνώρισε στο πρόσωπο του ως άνω κατηγορουμένου την ελαφρυντική περίσταση του προτέρου συννόμου βίου (άρθρ. 84 παρ.2α ΠΚ)με την κατά πιστή μεταφορά αιτιολογία ότι "αποδεικνύεται ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του ελαφρυντικού". Όμως ουδεμία αναφορά υπάρχει στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης στα περιστατικά καθώς και στα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν αυτά, τα οποία εισφέρθηκαν στην αποδεικτική διαδικασία και στα οποία μετά από συγκριτική στάθμιση και αξιολογική συσχέτιση στήριξε την κρίση του αυτή για την αναγνώριση του ελαφρυντικού. Επίσης στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης ουδεμία αναφορά υπάρχει στην αναγνωσθείσα έκθεση πραγματογνωμοσύνης των Γ. Μ., ηλεκτρολόγου μηχανικού και Σ. Γ., μηχανολόγου μηχανικού, οι οποίοι ορίστηκαν ως πραγματογνώμονες κατά την προδικασία, σύμφωνα με την οποία ο κατηγορούμενος και σε προηγούμενους του τροχαίου ατυχήματος χρόνους, κατ' επανάληψη, ήτοι στις 26-6-2014, 7, 14, 18, 19, 20-7-2014, είχε καταληφθεί από την τροχαία να παραβιάζει τις θεσπισθείσες διατάξεις για τις ώρες οδήγησης και ανάπαυσης των οδηγών, που εφαρμόζονται στις οδικές μεταφορές εμπορευμάτων που πραγματοποιούνται με φορτηγά οχήματα ιδιωτικής ή δημοσίας χρήσης μεικτού βάρους άνω των 3,5 τόνων (Φ450/51477/552ΟΙ2011 κοινή υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β' 2687/10-11-2011), ήτοι διατάξεις που αναφέρονται στην ασφάλεια της οδικής κυκλοφορίας. Η έλλειψη αυτή, καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την εκ μέρους του Δικαστηρίου μετά βεβαιότητας λήψη υπόψη όλων των αποδεικτικών στοιχείων και περαιτέρω για τον λειτουργικό συσχετισμό και την συναξιολόγηση του περιεχομένου όλων αυτών, έχει δε ως αποτέλεσμα την δημιουργία κενών, τα οποία καθιστούν την περί τούτου αιτιολογία ανεπαρκή, ελλιπή και μη ειδική και εμπεριστατωμένη, όπως απαιτείται από τις διατάξεις των άρθρων93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, κατά τον βάσιμο σχετικό αναιρετικό λόγο του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει 1) να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη υπ'αριθμ.68/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας και ειδικότερα: α) ως προς τη διάταξη της με την οποία αναγνωρίστηκε στον κατηγορούμενο η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2αΠΚ και συνακόλουθα β) ως προς τις διατάξεις της για την επιμέτρηση των ποινών και τον καθορισμό συνολικής ποινής και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά τα μέρη αυτά για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 519 ΚΠοινΔ) και 2) να απορριφθεί στο σύνολό της ως αβάσιμη κατ' ουσία η από 29/11/2021αίτηση του Β. Β. του Γ., που ασκήθηκε με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 30/11/2021 για αναίρεση της υπ'αριθμ. 68/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας, και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 578 παρ.1 ΚΠοινΔ) καθώς επίσης και στη δικαστική δαπάνη των υποστηριζόντων την κατηγορία 1) Κ. Κ., 2) Α. Δ., 3) Κ. Κ., και 4) Σ. Σ. που κλήθηκαν και παραστάθηκαν νόμιμα( άρθρ. 176,183 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 68/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας, α) ως προς τη διάταξη της με την οποία αναγνωρίστηκε στον κατηγορούμενο Β. Β. του Γ. η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2α ΠΚ και συνακόλουθα β) ως προς τις διατάξεις της για την επιμέτρηση των ποινών και τον καθορισμό συνολικής ποινής.

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απορρίπτει την από 29/11/2021αίτηση του Β. Β. του Γ., που ασκήθηκε με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 30/11/2021 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 68/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδαπου ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ καθώς επίσης και στη δικαστική δαπάνη των υποστηριζόντων την κατηγορία 1) Κ. Κ., 2) Α. Δ., 3) Κ. Κ., και 4) Σ. Σ. που ανέρχεται σε πεντακόσια (500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Ιουνίου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ       Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ