ΠΕΡΙΛΗΨΗ :  Άρθρα 232Α αρ.1 πΠΚ, 169Α παρ.1 Νπκ.  Από την αντιπαραβολή της παλαιάς και της νέας διατάξεως του άνω άρθρου (πριν από την αντικατάσταση της παραγράφου 1 αυτού με το άρθρο 34 του Ν. 4855/2021), σαφώς προκύπτει, ότι η τελευταία είναι ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο, αφού απαλείφθηκε από αυτήν η περίπτωση της εκ προθέσεως μη συμμόρφωσης σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου ή σε διάταξη δικαστικής απόφασης, με την οποία υποχρεώθηκε (ο κατηγορούμενος) σε παράλειψη ή σε ανοχή ή σε πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρησή της εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούλησή του, η οποία (πράξη) δεν είναι πλέον αξιόποινη, ενόψει ότι ήδη τιμωρείται μόνο όποιος δεν συμμορφώνεται σε προσωρινή διαταγή ή διάταξη δικαστικής ή εισαγγελικής απόφασης σχετικής με τη ρύθμιση της νομής ή της κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με το τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων (ΑΠ 588/2020, ΑΠ 832/2020).

Απόφαση 1315 / 2022    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1315/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Φραγκάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ'αριθμ. 42/2022 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Ελένη Κατσούλη - Εισηγήτρια, Δημήτριο Τράγκα, Ελένη Μπερτσιά και Διονύσιο Παλλαδινό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Απριλίου 2022, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευδοκίας Πούλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 76/2021 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. Με κατηγορούμενη την Α. Κ. του Α., κάτοικο ... που δεν εμφανίστηκε και με υποστηρίζουσα την κατηγορία την Μ. Χ. του Δ., κάτοικο ... που δεν εμφανίστηκε.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 36/27-9-2021 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεώργιου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 943/2021.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 27-9-2021 και με αριθμό κατάθεσης 36/2021 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου (ασκηθείσα με δήλωση ενώπιον του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου) για αναίρεση της 76/14-6-2021 απόφασης του Β' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας, με την οποία η κατηγορουμένη Α. Κ. του Α. κηρύχθηκε αθώα για την αξιόποινη πράξη της παραβίασης προσωρινής διαταγής δικαστή, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθ. 464, 473 παρ. 3, 474 παρ. 1 εδ. α', 504 παρ. 1, 505 παρ. 2α'και 507 του ΚΠοινΔ), περιέχει δε παραδεκτούς λόγους αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' και Θ' του ΚΠοινΔ, και, συνεπώς, είναι παραδεκτή.

Κατά το άρθρο 512 παρ. 1 εδ. γ' του ΚΠοινΔ, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους λοιπούς διαδίκους με κλήση που επιδίδεται σύμφωνα με τα άρθρα 155-162 και μέσα στην προθεσμία του άρθρου 166, στο ακροατήριο του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 515 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, αν αναβληθεί η συζήτηση της υπόθεσης σε ρητή δικάσιμο, όλοι οι διάδικοι οφείλουν να εμφανιστούν χωρίς νέα κλήτευση, ακόμα και αν δεν ήταν παρόντες κατά τη δημοσίευση της αναβλητικής απόφασης. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα με ημεροχρονολογίες 20-12-2021 και 17-12-2021 αποδεικτικά επίδοσης του Αρχιφύλακα Ε. Μ. και της Επιμελήτριας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Χαλκίδας Ζ. Κ., αντίστοιχα, η κατηγορουμένη και η υποστηρίζουσα την κατηγορία κλητεύθηκαν από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, νομότυπα και εμπρόθεσμα, για να εμφανισθούν στη συνεδρίαση του ΣΤ' Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου την 1-2-2022, κατά την οποία είχε ορισθεί η συζήτηση της ως άνω αίτησης του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Κατά τη δικάσιμο αυτή αναβλήθηκε η συζήτηση της ως άνω αίτησης αναίρεσης για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής, όπως προκύπτει από την 141/2022 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου. Κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο, η κατηγορουμένη - αναιρεσίβλητη και η υποστηρίζουσα την κατηγορία δεν παραστάθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, ούτε εκπροσωπήθηκαν από συνήγορο, ενώ ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, που αιτείται την αναίρεση, εκπροσωπήθηκε από άλλον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Με το άρθρο πρώτο του ν. 4619/2020 κυρώθηκε ο νέος Ποινικός Κώδικας ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1η Ιουλίου 2019. Στο άρθρο 2 του νέου ΠΚ ορίζεται ότι, "1. Αν από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου. 2. Αν μεταγενέστερος νόμος χαρακτήρισε την πράξη μη αξιόποινη (ανέγκλητη), παύει η εκτέλεση της ποινής που επιβλήθηκε καθώς και τα ποινικά επακόλουθά της, όπως και η εκτέλεση των μέτρων ασφαλείας". Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, με την οποία καθιερώνεται η αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου, που ίσχυσε από την τέλεση της πράξης μέχρι το χρόνο της αμετάκλητης εκδίκασης της υπόθεσης, ως επιεικέστερος νόμος θεωρείται εκείνος που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρμογή του, με βάση τις προβλεπόμενες στη συγκεκριμένη περίπτωση προϋποθέσεις, επιφέρει ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση. Προς τούτο γίνεται σύγκριση των περισσοτέρων αυτών διατάξεων στο σύνολο των προϋποθέσεων που προβλέπονται από καθεμιά από αυτές. Εάν από τη σύγκριση αυτή προκύψει ότι ο κατηγορούμενος όπως κατηγορείται, επιβαρύνεται το ίδιο από όλους τους νόμους, τότε εφαρμοστέος είναι ο νόμος που ίσχυσε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, διαφορετικά εφαρμόζεται ο νεότερος επιεικέστερος. Ειδικότερα, επιεικέστερος είναι ο νόμος που προβλέπει το χαμηλότερο ανώτατο όριο του είδους της ποινής, αν δε το ανώτατο όριο είναι το ίδιο, επιεικέστερος είναι αυτός που προβλέπει μικρότερο κατώτατο όριο. Για το χαρακτηρισμό ενός νόμου ως επιεικέστερου ή μη λαμβάνεται κατ' αρχήν υπόψη το ύψος της απειλούμενης στερητικής της ελευθερίας ποινής, που θεωρείται βαρύτερη της χρηματικής, επί ίσων δε στερητικών της ελευθερίας ποινών λαμβάνεται υπόψη και η χρηματική ποινή. Κατ' εξοχήν δε επιεικέστερος είναι ο νόμος που κατέστησε ατιμώρητη (ανέγκλητη) την πράξη.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 232 Α' παρ. 1 του προισχύσαντος μέχρι την 30-6-2019 Ποινικού Κώδικα, "'Οποιος με πρόθεση δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου ή σε διάταξη δικαστικής αποφάσεως, με την οποία υποχρεώθηκε σε παράλειψη ή σε ανοχή ή σε πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρησή της εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούλησή του ή σε διάταξη εισαγγελέα σχετική με την προσωρινή ρύθμιση της νομής μεταξύ ιδιώτη και Δημοσίου ή ΟΤΑ ή άλλου ΝΠΔΔ, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα από άλλη διάταξη". Η εν λόγω διάταξη, μετά την ισχύ του νέου Ποινικού Κώδικα από 1-7-2019, μεταφέρθηκε εν μέρει από το κεφάλαιο των εγκλημάτων σχετικά με την απονομή της δικαιοσύνης στο κεφάλαιο των εγκλημάτων σχετικά με τις προσβολές κατά της πολιτειακής εξουσίας και συγκεκριμένα αναριθμήθηκε ως άρθρο 169 Α του νέου ΠΚ, με τίτλο "παραβίαση δικαστικών αποφάσεων". Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του νέου αυτού άρθρου "'Οποιος δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή ή διάταξη δικαστικής ή εισαγγελικής απόφασης σχετική με τη ρύθμιση της νομής ή της κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με το τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων, τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή". Από την αντιπαραβολή της παλαιάς και της νέας διατάξεως του άνω άρθρου (πριν από την αντικατάσταση της παραγράφου 1 αυτού με το άρθρο 34 του Ν. 4855/2021), σαφώς προκύπτει, ότι η τελευταία είναι ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο, αφού απαλείφθηκε από αυτήν η περίπτωση της εκ προθέσεως μη συμμόρφωσης σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου ή σε διάταξη δικαστικής απόφασης, με την οποία υποχρεώθηκε (ο κατηγορούμενος) σε παράλειψη ή σε ανοχή ή σε πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρησή της εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούλησή του, η οποία (πράξη) δεν είναι πλέον αξιόποινη, ενόψει ότι ήδη τιμωρείται μόνο όποιος δεν συμμορφώνεται σε προσωρινή διαταγή ή διάταξη δικαστικής ή εισαγγελικής απόφασης σχετικής με τη ρύθμιση της νομής ή της κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με το τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων (ΑΠ 588/2020, ΑΠ 832/2020). Περαιτέρω, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Τέλος, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του ΚΠοινΔ, η υπέρβαση εξουσίας εκ μέρους του εκδώσαντος την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου, η οποία συντρέχει όταν αυτό άσκησε δικαιοδοσία, η οποία δεν του παρέχεται από το νόμο (θετική υπέρβαση εξουσίας) ή όταν παρέλειψε να αποφανθεί για ζήτημα που υπαγόταν στη δικαιοδοσία του (αρνητική υπέρβαση εξουσίας), αν και συνέτρεχαν οι απαιτούμενοι για αυτό κατά νόμο όροι (ολΑΠ 2/2019, ολ.ΑΠ 2/2017, ολΑΠ 1/2015).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, το Β' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας δέχθηκε στο σκεπτικό του, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, κατά πιστή αντιγραφή τα εξής: "Με το άρθρο πρώτο του ν.4619/2019 (ΦΕΚ 95/11-6-2019) κυρώθηκε ο νέος Ποινικός Κώδικας, ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1η Ιουλίου 2019 (άρθρο δεύτερο του ανωτέρω νόμου και άρθρο 460 του νέου Π.Κ). Στο άρθρο 2 του νέου Π.Κ. ορίζεται, ότι "1. Αν από την τέλεση της πράξης έως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου. 2. Αν μεταγενέστερος νόμος χαρακτήρισε την πράξη μη αξιόποινη (ανέγκλητη), παύει η εκτέλεση της ποινής που επιβλήθηκε καθώς και τα ποινικά επακόλουθά της, όπως και η εκτέλεση των μέτρων ασφαλείας". Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, με την οποία καθιερώνεται η αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου, που ίσχυσε από την τέλεση της πράξης μέχρι το χρόνο της αμετάκλητης εκδίκασης της υπόθεσης, ως επιεικέστερος νόμος θεωρείται εκείνος που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρμογή του, με βάση τις προβλεπόμενες στη συγκεκριμένη περίπτωση προϋποθέσεις, επιφέρει ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση. Προς τούτο γίνεται σύγκριση των περισσοτέρων αυτών διατάξεων στο σύνολο των προϋποθέσεων που προβλέπονται από καθεμιά απ' αυτές. Εάν από τη σύγκριση αυτή προκύψει ότι ο κατηγορούμενος, όπως κατηγορείται, επιβαρύνεται το ίδιο από όλους τους νόμους, τότε εφαρμοστέος είναι ο νόμος που ίσχυσε κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, διαφορετικά εφαρμόζεται ο νεότερος επιεικέστερος. Ειδικότερα, επιεικέστερος είναι ο νόμος, που προβλέπει το χαμηλότερο ανώτατο όριο του είδους της ποινής, αν δε το ανώτατο όριο είναι το ίδιο, επιεικέστερος είναι αυτός που προβλέπει το μικρότερο κατώτατο όριο. Για το χαρακτηρισμό ενός νόμου ως επιεικέστερου ή μη λαμβάνεται κατ' αρχήν υπόψη το ύψος της απειλούμενης στερητικής της ελευθερίας ποινής, που θεωρείται βαρύτερη της χρηματικής, επί ίσων δε στερητικών της ελευθερίας ποινών λαμβάνεται υπόψη και η χρηματική ποινή. Κατ' εξοχήν δε επιεικέστερος είναι ο νόμος, που κατέστησε ατιμώρητη (ανέγκλητη) την πράξη. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 232 Α παρ.1 του προϊσχύσαντος μέχρι την 30.6.2019 Ποινικού Κώδικα, οριζόταν: 'Όποιος με πρόθεση δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου ή σε διάταξη δικαστικής αποφάσεως, με την οποία υποχρεώθηκε σε παράλειψη ή σε ανοχή ή σε πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρησή της εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούλησή του, ή σε διάταξη εισαγγελέα σχετική με την προσωρινή ρύθμιση της νομής μεταξύ ιδιώτη και Δημοσίου ή Ο.Τ.Α. ή άλλου Ν.Π.Δ.Δ., τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη". Η εν λόγω διάταξη, μετά την ισχύ του νέου Ποινικού Κώδικα από 1.7.20197 μεταφέρθηκε εν μέρει από το κεφάλαιο των εγκλημάτων σχετικά με την απονομή της δικαιοσύνης στο κεφάλαιο των εγκλημάτων σχετικά με τις προσβολές κατά της πολιτειακής εξουσίας και συγκεκριμένα αριθμήθηκε ως άρθρο 169Α του νέου Ποινικού Κώδικα, με τίτλο "παραβίαση δικαστικών αποφάσεων". Σύμφωνα δε με την παράγραφο 1 του νέου αυτού άρθρου: 'Όποιος δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή ή διάταξη δικαστικής ή εισαγγελικής απόφασης σχετική με τη ρύθμιση της νομής ή της κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με το τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων, τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή". (Ήδη, μετά τη δημοσίευση του τελευταίου νόμου υπ' αριθμ. 4637/18.11.2019, που έχει ισχύ από 18.11.2019, με το άρθρο 3 παρ. 7 αυτού, στη διάταξη του άνω άρθρου 169Α παρ. 1 οι λέξεις "έως ένα έτος" αντικαθίστανται από τις λέξεις "έως τρία έτη"). Από την αντιπαραβολή της παλαιάς και νέας διατάξεως, ως αυτές παρατέθηκαν ανωτέρω, σαφώς προκύπτει, ότι η τελευταία είναι ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο, αφού απαλείφθηκε από αυτήν η περίπτωση της εκ προθέσεως μη συμμόρφωσης σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου ή σε διάταξη δικαστικής αποφάσεως, με την οποία υποχρεώθηκε (ο κατηγορούμενος) σε παράλειψη ή σε ανοχή ή σε πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρησή της εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούλησή του, η οποία (πράξη) δεν είναι πλέον αξιόποινη, ενόψει του ότι ήδη τιμωρείται μόνο όποιος δεν συμμορφώνεται σε προσωρινή διαταγή ή διάταξη δικαστικής ή εισαγγελικής αποφάσεως σχετικής με τη ρύθμιση της νομής ή της κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με το τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων (βλ. και ΑΠ 588/2020 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση το κατηγορητήριο, η κατηγορούμενη κατηγορείται ως υπαίτια για πράξη που προβλεπόταν και τιμωρείτο κατά το άρθρο 232Α του προϊσχύσαντος ΠΚ και δη για το ότι στην περιοχή ... κατά το χρονικό διάστημα από 13-7-2016 έως 15-7-2016, με πρόθεση ενεργώντας δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή δικαστή, με την οποία υποχρεώθηκε σε παράλειψη και ανοχή που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και εξαρτάτο αποκλειστικά από τη βούλησή της και ειδικότερα, ενώ ήταν υποχρεωμένη με βάση τη χορηγηθείσα κατά την 12η-7-2016 προσωρινή διαταγή του Ειρηνοδίκη Κύμης (επί της με αριθμό κατάθεσης 116/2016 κατατεθείσας αίτησης ασφαλιστικών μέτρων), όπως ανεχθεί την απρόσκοπτη και ασφαλή διέλευση της αιτούσας Μ. Χ. του Δ. από τον περιγραφόμενο στην αίτηση δρόμο προς την είσοδο της οικίας της και απέχει από κάθε περαιτέρω ενέργεια που μπορούσε να παρεμποδίσει την διέλευση της αιτούσας μέχρι τη συζήτηση της ως άνω αίτησης ασφαλιστικών μέτρων και υπό τον όρο της συζήτησής της στην ορισθείσα δικάσιμο της 22-7-2016, δεν συμμορφώθηκε στη διάταξη αυτή, παρά αντιθέτως κατά τον ως άνω χρόνο παρεμπόδισε τη διέλευση της αιτούσας από τον επίμαχο δρόμο. Πλην όμως, σύμφωνα και με τα όσα αναλυτικά διαλαμβάνονται στη νομική σκέψη της παρούσας ανωτέρω, με βάση την εφαρμοστέα κατά τις επιταγές του άρθρου 2 ΠΚ διάταξη του άρθρου 169Α παρ.1 του νέου Π.Κ., η οποία, κατά τα προεκτεθέντα, είναι ευμενέστερη έναντι της αντίστοιχης του άρθρου 232Α παρ. 1 του προϊσχύσαντος Ποινικού Κώδικα, που ίσχυε μέχρι 30.6.2019, η πράξη για την οποία κατηγορείται η κατηγορούμενη έχει καταστεί ανέγκλητη, δοθέντος ότι, όπως προκύπτει από το κατηγορητήριο, δεν επρόκειτο για παραβίαση δικαστικής αποφάσεως που ρύθμιζε νομή ή κατοχή ούτε οικογενειακές σχέσεις, μόνες περιπτώσεις που είναι πλέον αξιόποινες, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη. Επομένως, η κατηγορουμένη πρέπει να κηρυχθεί αθώα, καθόσον η πράξη για την οποία κατηγορείται έχει καταστεί πλέον ανέγκλητη". Στη συνέχεια, το ανωτέρω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε την κατηγορουμένη αθώα για την αξιόποινη πράξη της παραβίασης προσωρινής διαταγής δικαστή, με το ακόλουθο διατακτικό: "

Κηρύσσει την κατηγορούμενη αθώα για το ότι: Στην περιοχή ... κατά το χρονικό διάστημα από 13-7-2016 έως 15-7-2016, με πρόθεση ενεργώντας δεν συμμορφώθηκε σε προσωρινή διαταγή δικαστή, με την οποία υποχρεώθηκε σε παράλειψη και ανοχή που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και εξαρτάτο αποκλειστικά από τη βούλησή της και ειδικότερα, ενώ ήταν υποχρεωμένη με βάση τη χορηγηθείσα κατά την 12η-7-2016 προσωρινή διαταγή του Ειρηνοδίκη Κύμης (επί της με αριθμό κατάθεσης 116/2016 κατατεθείσας αίτησης ασφαλιστικών μέτρων), όπως ανεχθεί την απρόσκοπτη και ασφαλή διέλευση της αιτούσας Μ. Χ. του Δ. από τον περιγραφόμενο στην αίτηση δρόμο προς την είσοδο της οικίας της και απέχει από κάθε περαιτέρω ενέργεια που μπορούσε vα παρεμποδίσει την διέλευση της αιτούσας μέχρι τη συζήτηση της ως άνω αίτησης ασφαλιστικών μέτρων και υπό τον όρο της συζήτησης της στην ορισθείσα δικάσιμο της 22ας-7-2016, δεν συμμορφώθηκε στη διάταξη αυτή, παρά αντιθέτως κατά τον ως άνω χρόνο παρεμπόδισε τη διέλευση της αιτούσας από τον επίμαχο δρόμο." Σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που παρατέθηκαν, η διάταξη του άρθρου 169Α παρ. 1 του νέου ΠΚ, όπως ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι ευμενέστερη έναντι της αντίστοιχης του άρθρου 232 Α παρ. 1 του προισχύσαντος Ποινικού Κώδικα, που ίσχυε μέχρι 30-6-2019, αφού πλέον από 1-7-2019 έχει καταστεί ανέγκλητη η πράξη, για την οποία ασκήθηκε η ποινική δίωξη κατά της κατηγορουμένης - αναιρεσίβλητης, δοθέντος ότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν επρόκειτο για παραβίαση προσωρινής διαταγής σχετικής με τη ρύθμιση της νομής ή κατοχής, την άσκηση της γονικής μέριμνας, την επικοινωνία με τέκνο και τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων, μόνες περιπτώσεις που είναι πλέον αξιόποινες. Επομένως, το Β' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας, το οποίο με την προσβαλλόμενη 76/2021 απόφασή του κήρυξε αθώα την κατηγορουμένη Α. Κ. του Α. για την παραπάνω αξιόποινη πράξη, δεχόμενη ότι η πράξη αυτή της κατηγορουμένης έχει καταστεί ανέγκλητη, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 2 και 169 Α παρ. 1 του νέου ΠΚ (όπως η τελευταία αυτή διάταξη ίσχυε κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης). Παράλληλα, το Δικαστήριο της ουσίας, το οποίο, λόγω εφαρμογή της ευμενέστερης διάταξης του άρθρου 169Α παρ. 1 του νέου ΠΚ, έναντι της αντίστοιχης του άρθρου 232 Α παρ. 1 του προισχύσαντος ΠΚ, και της συνεπεία αυτής κήρυξης αθώας της κατηγορουμένης για την πράξη της παραβίασης προσωρινής διαταγής δικαστή, δεν προχώρησε στην εκδίκαση και διερεύνηση της ουσίας της υπόθεσης, δεν υπερέβη αρνητικά την εξουσία του. Επομένως, είναι αβάσιμοι οι προβληθέντες από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' και Θ' του ΚΠοινΔ, περί εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης και υπέρβασης (αρνητικής) εξουσίας, λόγοι της ασκηθείσας από τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτησης αναίρεσης. Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 36/27-9-2021 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της 76/14-6-2021 απόφασης του Β' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 202. Και

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ήδη Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Οκτωβρίου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ       Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ